Παραδοσιακό παιχνίδι και διαδικασία μάθησης.

Παραδοσιακό παιχνίδι και διαδικασία μάθησης.


Στην αρχή της σχολικής χρονιάς εφαρμόζουμε ένα σχέδιο δράσης με το γενικό τίτλο «Παιχνίδια που έπαιζαν και παίζουν τα παιδιά στην πατρίδα μας και σ΄ όλο τον κόσμο».

Το σχέδιο δράσης καλείται ν’ ανταποκριθεί στις ανάγκες των παιδιών για δράση – ικανοποίηση, συνεργασία μεταξύ των μαθητών, ανάπτυξη αυτογνωσίας και αλληλοσεβασμού, δημιουργική έκφραση, μάθηση και πρόληψη των μαθησιακών δυσκολιών, ενίσχυση των μαθητών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά και ψυχαγωγία των παιδιών.

Γενικοί στόχοι του σχεδίου είναι:

• Να ενισχυθούν οι μαθητές με χαμηλές επιδόσεις.

• Να διαμορφώσουν θετική στάση για την εκπαιδευτική διαδικασία, προσφέροντας καινούρια περιβάλλοντα μάθησης.

• Να αναπτύξουν δεξιότητες επίλυσης προβληματικών καταστάσεων.

• Να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μαθητών για δράση, έρευνα, συνεργασία, ψυχαγωγία, κοινωνικότητα.

• Να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, ν’ αναπτύξουν αυτοπεποίθηση και πίστη στις δυνατότητες τους, να νιώσουν χαρά και ικανοποίηση.

Ειδικότεροι στόχοι:

• Να γνωρίσουν παιχνίδια άλλων εποχών και άλλων λαών.

• Να αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους, δημιουργώντας παρέες και σχέσεις άμιλλας.

• Να έρθουν σε επαφή και με ανθρωπογεωγραφικά στοιχεία των περιοχών της χώρας μας ή των χωρών από όπου θα βρουν τα παιχνίδια.

Δραστηριότητες:

• Οι μαθητές βρίσκουν βιβλία με θέμα «Παιχνίδια απ’ όλο τον κόσμο» ή «Παραδοσιακά παιχνίδια» (και με τη βιβλιογραφική υποστήριξη μας).

• Ρωτούν τους μεγαλύτερους τους (παππούδες, γιαγιάδες κλπ), για να έρθουν σε επαφή με τις παιδικές μνήμες οικείων προσώπων.

• Καταγράφουν και περιγράφουν παιχνίδια που τους ζητά το θέμα και φυσικά η καταγραφή αυτή είναι απόλυτα ελεύθερη για τα παιδιά και οδηγείται μόνο από το πόσο τους άρεσαν ή τους εντυπωσίασαν αυτά τα παιχνίδια που αποφάσισαν να καταγράψουν.

• Βιντεοσκοπούν παιχνίδια από τηλεοπτικές παιδικές εκπομπές και τα προβάλλουν στην τάξη.

• Καταγράφουν παραλλαγές του ίδιου παιχνιδιού σε άλλες περιοχές της χώρας μας ή σε άλλες χώρες, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουν ομοιότητες και διαφορές.

• Αποδίδουν σε γραπτό κείμενο το παιχνίδι και τους κανόνες του.

• Βρίσκουν στο χάρτη περιοχές της χώρας μας ή άλλες χώρες που είναι η πηγή προέλευσης των παιχνιδιών που κατέγραψαν. Προσπαθούν να κάνουν νοερά ένα φανταστικό ταξίδι στις περιοχές και στις χώρες αυτές.

• Συγκεντρώνουν πληροφορίες για τις περιοχές της χώρας μας ή τις άλλες χώρες, τις οποίες παρουσιάζουν στην τάξη τους.

• Το παραδοσιακό μας παιχνίδι «κράτη»[24] θα βοηθήσει να βάλουν (και με την παρέμβαση μας) κάποιους νέους κανόνες, ώστε το παιχνίδι να γίνει το εργαλείο με το οποίο θα έρχονται σε επαφή τα παιδιά με τα παιχνίδια των άλλων περιοχών της πατρίδας μας ή των άλλων λαών.Το παιχνίδι παιζόταν συνοπτικά ως εξής: Τα παιδιά σκάβουν οκτώ έως δέκα λάκους στη σειρά, τέσσερα δάκτυλα απόσταση ο ένας από τον άλλο και βάθος τόσο όσο να χωράει ένα μεσαίο τόπι. Από τη μια μεριά του λάκου και από την άλλη και σε απόσταση δέκα μέτρων χαράζουν δυο γραμμές. Στο πλάι κάθε λακκούβας δώδεκα πετρούλες-κεραμιδάκια. Καθένας λοιπόν έχει τον λάκκο του και ονοματίζει τον εαυτό του με το όνομα μιας χώρας. Το παιδί, που η μπάλα πέσει στη λακκούβα του, αρχίζει να κυνηγά μια “άλλη χώρα” για την πετύχει μέσα στα όρια των δυο γραμμών. Αν την πετύχει τότε ένα κεραμιδάκι μπαίνει στην λακκούβα της χώρας που πέτυχε ή αν αστοχήσει ένα κεραμιδάκι μπαίνει στη δική του λακκούβα. Όποιο παιδί – χώρα γέμιζει το λάκκο του με τις δώδεκα πέτρες χάνει και η ποινή που του επιβάλλεται είναι να του ρίξουν το τόπι σβουριχτό από δυο φορές ο κάθε παίχτης και από μικρή απόσταση. Αν κάθε φορά τα παιδιά ονοματίζονται με χώρες από τις χώρες προέλευσης των παιχνιδιών που βρήκαν και αλλάζοντας μόνο την ποινή του παιχνιδιού από την τιμωρία του παίκτη με τους δώδεκα βόλους στο λάκκο του, σε επιβράβευση του παίκτη με τους λιγότερους βόλους στο λάκο του τη στιγμή που θα γεμίσει ο λάκος μιας χώρας με δώδεκα βόλους, θα γίνει το παιχνίδι μέσο για να γνωρίσουν οι μαθητές τα παιχνίδια και των άλλων λαών, μια και θα παίζεται το παιχνίδι της χώρας που κερδίζει. Ο παραπάνω κύκλος παιχνιδιών («κράτη» – παιχνίδι χώρας που κέρδισε) θα μας βοηθήσει να πετύχουμε τους στόχους που θέσαμε αρχικά (να έρθουν σε επαφή τα παιδιά με το σύνολο των κρατών, μια και τα παιδιά θα αλλάζουν κάθε φορά χώρα και να παίξουν τα παιδιά το σύνολο των παιχνιδιών που θα έχουν βρει).

• Βέβαια στη διάρκεια του σχεδίου δράσης τα παιδιά θ’ αναγκαστούν να κατασκευάσουν από απλά υλικά μερικά “μέσα” που θα του χρειαστούν για να παίξουν τα παιχνίδια που έχουν βρει και καταγράψει.

Οι μαθητές / τριες για την καλύτερη διεξαγωγή του σχεδίου δράσης μπορούν να ενισχυθούν με διάφορα υλικά όπως: βιβλία, slides, video, κασέτες εικόνας και ήχου, μηχανή προβολής και διάφορα αναλώσιμα για τις κατασκευές τους.

Τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες συγκεντρώνουν τα υλικά τους και δουλεύουν πάνω στο θέμα τους, συζητώντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Στο τέλος παρουσιάζουν τη δουλειά τους στις υπόλοιπες ομάδες και ίσως και σ’ ολόκληρο το σχολείο πραγματοποιώντας μια ημερήσια εκδήλωση – πανηγύρι, μαθαίνοντας στα άλλα παιδιά των άλλων τάξεων τα παιχνίδια που έχουν βρει (χωρίς να σημαίνει ότι και καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου τα άλλα παιδιά δεν θα ‘χουν μάθει γι’ αυτά τα παιχνίδια, μια και θα τα βλέπουν που παίζονται στην αυλή του σχολείου τους ή και στην γειτονιά τους).

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το παραδοσιακό παιχνίδι με οποιαδήποτε μορφή το συναντάμε είναι μοχλός για άμεση και δημιουργική ενασχόληση των παιδιών και συνδυάζεται πάρα πολύ καλά με τις εκπαιδευτικές διαδικασίες μάθησης που υπάρχουν στο σημερινό σχολείο.

1.2 ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Μια άλλη μορφή παιχνιδιού, η οποία είναι απαραίτητο να «εμφανίζεται», να λειτουργεί μέσα στο σχολείο και να κατέχει σημαντική θέση στο πρόγραμμα των μαθημάτων και σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι το Θεατρικό Παιχνίδι.

Πρόκειται για ένα δημιουργικό γεγονός, που προσφέρει άμεση απόλαυση στο παιδί, παράλληλα όμως μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα μέσο έκφρασης και δημιουργίας, καθώς επίσης και σα μέσο προσέγγισης της θεατρικής τέχνης. Το σπουδαιότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται μέσα από την πράξη των ίδιων των παιδιών. Οι μαθητές δεν είναι απλοί δέκτες κάποιας θεωρίας αλλά αντίθετα, με τη συμμετοχή τους στην όλη διαδικασία «ανακαλύπτουν μόνοι τους ένα ρόλο που τον χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν με τους άλλους.»[16] Μέσα από το Θ.Π ευαισθητοποιείται η φαντασία των παιδιών, αυξάνεται η δημιουργικότητά τους και δοκιμάζουν να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους με άλλον τρόπο διαφορετικό από αυτόν που έχουν συνηθίσει. Το κυριότερο όμως είναι ότι επικοινωνούν μέσα από τα συναισθήματά τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούν τα συναισθήματα και τη φαντασία τους, δύο στοιχεία απαραίτητα για να μπορέσει κάποιος να δημιουργήσει.

Από τη στιγμή που μιλάμε για Θεατρικό Παιχνίδι στα πλαίσια της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, πρέπει να σημειώσουμε πως αυτό στηρίζεται στη δυναμική της ομάδας και την ψυχολογία της αλληλεπίδρασης. Πρέπει, επομένως, να υπάρχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις, για να μπορέσει να λειτουργήσει και να πετύχει τους στόχους του. Είναι απαραίτητο να υπάρχει μεταξύ των μελών της ομάδας επικοινωνία και εμπιστοσύνη, γιατί χωρίς αυτές το Θεατρικό Παιχνίδι δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Το Θ.Π είναι κι αυτό ένα μέσο στα χέρια του δασκάλου, που μπορεί να το χρησιμοποιήσει όταν και όπως αυτός κρίνει, για να κάνει τη διαδικασία της μάθησης πιο ευχάριστη κι αποτελεσματική. Είναι, επομένως, ανάγκη να εξετάσουμε τη σημασία του μέσου αυτού στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και τους στόχους του.

Πρώτα-πρώτα με το Θεατρικό Παιχνίδι μπορούμε να αλλάξουμε και να διαφοροποιήσουμε τον κλασσικό τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων, χωρίς να ξεφεύγουμε από τα πλαίσια του αναλυτικού προγράμματος, αλλά αντιθέτως κάνοντας πιο ζωντανή κι ευχάριστη την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία. Το Θεατρικό Παιχνίδι είναι ένα μέσο αυτογνωσίας, γιατί μέσα από αυτή τη δραστηριότητα το παιδί ενθαρρύνεται και ανακαλύπτει ικανότητες κι εμπειρίες, τις οποίες αναπτύσσει μέσα από το κοινό παίξιμο με την ομάδα. Με το παιχνίδι το παιδί κάνει πράξη την καθημερινή ζωή, τα βιώματα και το συναισθηματισμό του, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιεί έννοιες και καταστάσεις και να βλέπει το ρόλο που το ίδιο μπορεί να παίξει, έτσι ώστε με τη δική του συμμετοχή να δίνει χαρά και ικανοποίηση τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους.

Το Θεατρικό Παιχνίδι βοηθά ιδιαίτερα στη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού, διότι είναι υποχρεωμένο να επικοινωνήσει, να εκφραστεί με λέξεις και να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις γνώσεις του, τις κινήσεις του, καθώς επίσης να γνωρίσει καλύτερα το σώμα του και να μάθει να λειτουργεί στο χώρο σε σχέση μ’ αυτό. Του δίνεται επίσης η ευκαιρία να ασκηθεί στην παραγωγή κειμένων, προφορικών και γραπτών. Εντάσσοντας το Θ.Π στην εκπαιδευτική διαδικασία μπορούμε να ωφεληθούμε πολλαπλά, διότι έχει σαν σκοπό κι επιδιώκει να βοηθήσει το παιδί να ανακαλύψει και να εκφράσει τις δημιουργiκές του ικανότητες, να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους άλλους μαθητές, αλλά και γενικότερα με το κοινωνικό περιβάλλον. Βοηθάει επίσης το παιδί να αναπτύξει πρωτοβουλίες και ελευθερία στην έκφρασή του, να ενθαρρυνθεί στην παρατήρηση, να βρίσκει μόνο του λύσεις για τα προβλήματά του, να βελτιώσει το λεξιλόγιο και την έκφρασή του.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε πως το Θεατρικό Παιχνίδι, όπως όλα τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά, στηρίζεται πάνω στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του παιδιού και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο η αξία του στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι πολύ μεγάλη.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικά παραδείγματα, για να γίνουν πιο κατανοητά όσα έχουμε προαναφέρει.



Θεατρικό Παιχνίδι και διαδικασία μάθησης.



ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1ο

ΘΕΜΑ: «Η ζωή των πουλιών.»

ΣΤΟΧΟΣ: Η εμπέδωση της ενότητας στο μάθημα «Εμείς κι ο κόσμος». (Τα πουλιά, πώς ζουν-πώς αναπαράγονται κλπ.)

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Διαμόρφωση περιβάλλοντος –Σωματική έκφραση- Κατευθυνόμενοι αυτοσχεδιασμοί.

Α΄ φάση. Παιχνίδια σωματικής έκφρασης.

Υπάρχει ένα διαμορφωμένο περιβάλλον. Έχουμε μετακινήσει τα έπιπλα, έτσι ώστε να υπάρχει ελεύθερος χώρος για δράση κι έχουμε κρεμάσει και τοποθετήσει στο χώρο μερικά υφάσματα, έτσι ώστε να διαμορφώνεται ένα φανταστικό περιβάλλον. Ακούγονται φωνές πουλιών από κασέτα.

Χαλαρώνουμε για λίγα λεπτά τα παιδιά, πριν μπουν στην αίθουσα, και τα προετοιμάζουμε στην ιδέα του παιχνιδιού, έτσι ώστε να μπουν σ’ ένα «φανταστικό δάσος», όπου κατοικούν χιλιάδες πουλιά. Τα παιδιά μπαίνουν σιγά -σιγά, για να μην τρομάξουν τα πουλιά, και τα ζητάμε να περπατήσουν προσεκτικά στο χώρο, προσπαθώντας με τη φαντασία τους να δουν και να αισθανθούν το δάσος. Στη συνέχεια ο ήχος αλλάζει, μπαίνει μουσική κι όλα τα παιδιά μεταμορφώνονται σε πουλιά, διαλέγοντας το καθένα τι πουλί θέλει να είναι. Στη συνέχεια κινούμαστε όλοι μέσα στο χώρο σαν να είμαστε πουλιά με ανάλαφρες κινήσεις των φτερών μας, δίνοντας την αίσθηση πως το σώμα μας δεν έχει βάρος. Φυσικά όλη αυτή η διαδικασία του παιχνιδιού γίνεται με τη διακριτική καθοδήγηση του δασκάλου- εμψυχωτή, ο οποίος γίνεται «αφηγητής» και κατευθύνει τα παιδιά, εκμεταλλευόμενος τα ερεθίσματα που τα ίδια τα παιδιά του δίνουν.

Β΄ φάση. Στη φάση αυτή έχουμε τους κατευθυνόμενους αυτοσχεδιασμούς, τη σωματική έκφραση και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος.

Κάθε πουλί πετά μέσα στο δάσος από το ένα μέρος στο άλλο ψάχνοντας για τροφή, ενώ κάθε φορά που η μουσική σταματά, πρέπει να βρει ένα κλαδί για να καθίσει.

Τα πουλιά πετούν μόνα τους ψάχνοντας να βρουν το ταίρι τους, κάνοντας διάφορες κινήσεις και παιχνίδια, για να γνωριστούν μεταξύ τους και να ταιριάξουν, έτσι ώστε στο τέλος να χορεύουν ανά ζεύγη και να αρχίσουν από κοινού την επόμενη δραστηριότητά τους, που θα είναι η εύρεση χώρου και υλικών για την κατασκευή της φωλιάς τους, μέσα στην οποία θα πρέπει να βάλουν τα αυγά τους και να μεγαλώσουν τα πουλάκια τους, αναπαραστώντας τη διαδικασία της ανατροφής και προστασίας των μικρών τους.

Το παιχνίδι μπορεί στη συνέχεια να εμπλουτιστεί με την ύπαρξη κινδύνων, όπως εχθρικών ζώων ή ακόμη και ανθρώπων κυνηγών, όπου με αυτόν τον τρόπο θα τροφοδοτηθεί η δράση στα παιδιά με ένα καινούριο ερέθισμα. Το παιχνίδι θα συνεχισθεί μέχρι να ξεπερασθεί ο κίνδυνος και τα πουλιά θα ζήσουν μια ήσυχη ζωή.

Με το παιχνίδι αυτό καταφέρνουμε να εμπεδώσουν τα παιδιά πάρα πολλές γνώσεις για τα πουλιά και τη ζωή τους, που διαφορετικά μόνο θεωρητικά θα αποκτούσαν. Παράλληλα τα παιδιά χρησιμοποιούν τη φαντασία τους, παίζουν, κινούνται, εκφράζουν συναισθήματα, βρίσκουν μόνα τους λύσεις και δίνουν απαντήσεις στους προβληματισμούς τους, βιώνουν τα περιβαλλοντικά μηνύματα και, κυρίως, νιώθουν τη χαρά της συμμετοχής στο παιχνίδι.



ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2ο

ΘΕΜΑ: « Η λαϊκή αγορά».

ΣΤΟΧΟΣ: Η εμπέδωση της ενότητας: «Σύνολα- υποσύνολα» στο μάθημα της Αριθμητικής της Δ΄ τάξης.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Διαμόρφωση περιβάλλοντος-Σωματική έκφραση-Κατευθυνόμενοι αυτοσχεδιασμοί.

Α΄ φάση. Διαμόρφωση περιβάλλοντος -Σωματική έκφραση.

Τα παιδιά διαμορφώνουν το χώρο, έτσι ώστε να παρουσιάζει την εικόνα μιας λαϊκής αγοράς. Τοποθετούν τα θρανία –πάγκους, ντύνονται ανάλογα, παρουσιάζουν τα εμπορεύματά τους και γενικά ζωντανεύουν τη λαϊκή αγορά και την ατμόσφαιρα που επικρατεί σ’ αυτήν.

Στη συνέχεια χωρίζουν και τοποθετούν σε καφάσια και δίσκους τα φρούτα, τα λαχανικά και τα άλλα τρόφιμα και αντικείμενα, που μπορεί να βρει κάποιος σε μια λαϊκή αγορά.

Β΄ φάση. Κατευθυνόμενοι αυτοσχεδιασμοί.

Τα παιδιά δημιουργούν σύνολα και υποσύνολα, για να ζωντανέψουν κάποια αγαθά από τη λαϊκή αγορά, αυτοσχεδιάζοντας και χρησιμοποιώντας τους εαυτούς τους. Με την καθοδήγηση του δασκάλου-εμψυχωτή, αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να πουλήσουν τα εμπορεύματά τους, ενώ άλλα παιδιά υποδύονται τους πελάτες, που αγοράζουν ή επεξεργάζονται τα εμπορεύματα, δημιουργώντας έτσι νέα σύνολα ή υποσύνολα.

Μέσα από το παιχνίδι και τη δραστηριοποίησή τους αυτή, τα παιδιά θα καταφέρουν να εμπεδώσουν και να κάνουν κτήμα τους τη γνώση της έννοιας του συνόλου και του υποσυνόλου, μ’ έναν τρόπο διασκεδαστικό και ξεκούραστο, πράγμα το οποίο θα τα βοηθήσει να δουν με άλλο «μάτι» την εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ κι οι πιο αδύνατοι μαθητές θα νιώσουν πιο άνετα και θα καταφέρουν να εμπεδώσουν τη γνώση με διαφορετικό τρόπο που θα τους ικανοποιήσει και θα τους κάνει να συμμετέχουν με μεγαλύτερη άνεση στις επόμενες μαθησιακές δραστηριότητες.



ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3ο

ΘΕΜΑ: « Υδροβιότοποι.»

ΣΤΟΧΟΣ: Η εμπέδωση της ενότητας «Πώς ο άνθρωπος καταστρέφει το περιβάλλον.» στο μάθημα «Εμείς κι ο κόσμος.» (Καταστροφή των υδροβιότοπων.)

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Διαμόρφωση περιβάλλοντος- Σωματική έκφραση- Κατευθυνόμενοι αυτοσχεδιασμοί.



Α΄ φάση. Παιχνίδια σωματικής έκφρασης. Σ’ ένα ήδη κατάλληλα διαμορφωμένο περιβάλλον με την ανάλογη μουσική υπόκρουση, παρουσιάζεται το ξημέρωμα στον υδροβιότοπο και το ξύπνημα της φύσης. Ένα παιδί, που παριστάνει τον ήλιο, εμφανίζεται σ’ ένα ψηλότερο σημείο και με αργά βήματα προχωράει προς το κέντρο, όπου δύο άλλα παιδιά- «νούφαρα» του αφαιρούν τον κίτρινο μανδύα και τον απλώνουν πάνω στα νερά της λίμνης. Παράλληλα με την καθοδήγηση του εμψυχωτή δασκάλου ακούγονται κελαηδίσματα, κοάσματα βατράχων από άλλα παιδιά, καθώς επίσης και τα νερά της λίμνης που κινούνται ήρεμα, το θρόισμα των φύλλων, πάντα με ανάλογη μουσική.

Στη συνέχεια με την καθοδήγηση του δασκάλου και την κατάλληλη μουσική υποστήριξη, παρουσιάζονται τα νούφαρα, τα βατραχάκια, που παίρνουν τη θέση τους μέσα και γύρω από τη λίμνη, οι αργυροπελεκάνοι, οι οποίοι πετούν από τις φωλιές τους γύρω από τη λίμνη, κάνουν διάφορους σχηματισμούς κι επιστρέφουν. Κάτι ανάλογο κάνουν και τα υπόλοιπα ζώα του υδροβιότοπου, δηλαδή οι ερωδιοί, οι πάπιες, οι χήνες κ.λ.π.



Β΄ φάση. Στη φάση αυτή έχουμε τους κατευθυνόμενους αυτοσχεδιασμούς και τη σωματική έκφραση, για την παρουσίαση της απειλής και της καταστροφής της ισορροπίας στον υδροβιότοπο.

Όλα τα παραπάνω είδη πουλιών και τα βατραχάκια κινούνται με αρμονικές κινήσεις σε όλο το χώρο σύμφωνα με τη μουσική μέχρι τη στιγμή που ακούγονται βαριά βήματα, γαβγίσματα και τουφεκιές. Τότε τα ζώα τρομαγμένα γυρίζουν στις φωλιές τους. Με κατάλληλη μουσική εμφανίζονται κυνηγοί, που με τα σκυλιά τους αναζητούν τα θηράματα και αφού σκοτώσουν μερικές πάπιες αποχωρούν μέσα σε θορύβους από τουφεκιές, γαβγίσματα και φωνές τρομαγμένων πουλιών. Η μουσική αλλάζει κι εμφανίζονται στον υδροβιότοπο οι εκδρομείς, οι οποίοι οργανώνουν τα πράγματά τους και, αδιαφορώντας για το περιβάλλον, αρχίζουν να κάνουν τα εξής: Kάποια από τα παιδιά παίζουν στα νερά της λίμνης ρίχνοντας πέτρες και κυνηγώντας τα βατραχάκια, κάποια άλλα κάνουν βόλτα στον υδροβιότοπο πειράζοντας τις φωλιές των πουλιών, σπάζοντας τα αβγά τους, ρυπαίνοντας το χώρο με σκουπίδια αλλά και με δυνατούς ήχους από το κασετόφωνο που έχουν μαζί τους, τρομάζοντας τα ζώα. Οι μεγαλύτεροι ανάβουν φωτιά, για να ψήσουν και πετούν παντού τα σκουπίδια τους. Όλα αυτά συνεχίζονται μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν να φύγουν αφήνοντας αναμμένη τη φωτιά, η οποία αρχίζει να εξαπλώνεται. Όλη η παραπάνω δραστηριότητα υποστηρίζεται με φωνές παιδιών, ήχους πέτρας που πέφτει στο νερό, κοάσματα βατράχων, φτερουγίσματα πουλιών, σπασίματα αβγών και φυτών.

Στο τέλος η μουσική αλλάζει και ακούγονται ήχοι από σειρήνες πυροσβεστικής, ενώ ταυτόχρονα με τους πυροσβέστες εμφανίζονται και οικολόγοι από διάφορες οργανώσεις, όπως η .W.W.F. Σβήνεται η φωτιά, αποκαθιστούνται οι κατεστραμμένες φωλιές και καθαρίζεται ο χώρος, ενώ η όλη δραστηριότητα του παιχνιδιού θα κλείσει με την παρέλαση όλων των παιδιών, που θα κρατούν στα χέρια γραπτά μηνύματα για την προστασία των υδροβιότοπων και του περιβάλλοντος γενικότερα.

Με το παιχνίδι αυτό μπορούμε να πετύχουμε την εμπέδωση πολλών γνώσεων για τους υδροβιότοπους, τα φυτά και τα ζώα που ζουν σε τέτοια μέρη, για την ισορροπία της φύσης και πόσο εύκολο είναι να τη διαταράξουμε με ενέργειές μας, που τις θεωρούμε απλές και φυσιολογικές, αλλά δημιουργούν πολλά προβλήματα στα ζώα και τα φυτά που ζουν κοντά μας. Περνούμε έτσι το μήνυμα πως πρέπει να είμαστε κοντά στη φύση, όμως να την προστατεύουμε και όχι να την καταστρέφουμε. Όλα αυτά τα πετυχαίνουμε βάζοντας τα παιδιά να εμπλακούν και να λειτουργήσουν, νιώθοντας τη χαρά της δημιουργίας και της συμμετοχής τους στο παιχνίδι.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

Την νύφη υποδέχεται πρώτη η πεθερά. Σκύβει η νύφη και προσκυνά τρεις φορές στα πόδια της πεθεράς της. Η πεθερά σκεπασμένη με μια κόκκινη μαντίλα στο κεφάλι της δίνει να κρατήσει στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδί , αγόρι ή κορίτσι με πολλές ευχές. Ακολουθούν τα κεράσματα και οι ευχές.


• Μετά το Γάμο( ΣΕΡΡΕΣ)

Μετά την τέλεση του μυστηρίου όλοι οι προσκεκλημένοι συνοδεύουν το ζεύγος των νεόνυμφων στο σπίτι του γαμπρού. Στην είσοδο του σπιτιού είναι τοποθετημένο ένα υνί. Πάνω σ' αυτό πρέπει να πατήσουν οι νεόνυμφοι. Τούτο συμβολίζει την υγεία και την καρποφορία.

• Νύφη

Η νύφη , που προηγουμένως έχει χαιρετήσει τους δικούς της , όταν εξέρχεται του σπιτιού της σταματά στην έξοδο ή στο κεφαλόσκαλο . Εκεί έχουν τοποθετήσει ένα ποτηράκι γεμάτο κρασί το κλωτσά με το δεξί της πόδι. Θεωρείται γούρι για το ζευγάρι αν σπάσει το ποτήρι .

• Γαμπρός

Όταν ο γαμπρός και ο κουμπάρος μεταβαίνουν στο σπίτι της νύφης για να την συνοδεύσουν στην εκκλησία κλείνουν την πόρτα του δωματίου και δεν ανοίγουν αν δεν την ακριβοπληρώσουν. Όταν ανοίξει η πόρτα ο γαμπρός στέκεται δίπλα στην νύφη. Ένα μικρό παιδί κρατώντας ένα μαντήλι ανδρικό το περιφέρει γύρω στο λαιμό του γαμπρού και λέγει τρεις φορές "Μια παντρειά και στεριωμένη". Τελειώνοντας προσφέρει στο γαμπρό ένα ποτηράκι κρασί. Το πίνει και βάζει το άδειο ποτήρι στην τσέπη του.

• Παπούτσια νύφης

Τα παπούτσια της νύφης θα τα φορέσει στα πόδια της ένα μικρό παιδί , στο οποίο η νύφη θα δώσει μικρό φιλοδώρημα.

• Νυφικά στην

Μετά την προίκα ο ίδιος ο κουμπάρος μαζί με συντροφιά πηγαίνουν τα νυφικά στη νύφη. Αυτά είναι τοποθετημένα σ' ένα μεγάλο ταψί και προπορεύονται της πομπής.

• Δόσιμο προίκας

Για να πάρουν την προίκα από το σπίτι της νύφης πρέπει να δώσουν χρηματικά δώρα στις κοπέλες που βοηθήσουν στην ετοιμασία της . Το πρώτο πράγμα από την προίκα πρέπει να το προσφέρει η μητέρα της νύφης και οπωσδήποτε να είναι ένα χάλκινο οικιακό σκεύος.

• Κουμπάρος

Λίγες ημέρες προ του γάμου γίνεται το κάλεσμα του κουμπάρου από τον γαμπρό. Δύο η τρεις πλησιέστεροι συγγενείς του γαμπρού με διάφορα δώρα (γλυκά , κουφέτα, κρασί , φρούτα) σταλμένοι από τον γαμπρό επισκέπτονται τον κουμπάρο και του καθορίζουν την ημερομηνία κατά την οποία θα ανταλλάξει τα στέφανα. Την παραμονή του γάμου ο κουμπάρος πρέπει να βοηθήσει στην μεταφορά της προίκας από το σπίτι της νύφης στο σπίτι του γαμπρού . Αρκετοί νέοι και νέες, συγγενείς της νύφης και του κουμπάρου κουβαλούν στα χέρια την προίκα και τα έπιπλα και την επιδεικνύουν κατά κάποιο τρόπο.

• Προίκα

Φίλες της νύφης πλένουν , σιδερώνουν , ράβουν και φροντίζουν να παρουσιάσουν όσο γίνεται καλύτερα την προίκα. Τα παπλώματα πρέπει να τα σεντονιάσουν τρεις νεαρές πρωτοστέφαντες . Έπειτα σ' ένα δωμάτιο εκθέτουν την προίκα και καλούν πολλές γυναίκες συγγενών , φίλων ως και γειτόνισσες για να την ιδούν.

• Προξενιό

Ο γαμπρός στέλνει τον προξενητή στο σπίτι της κοπέλας που εξέλεξε για σύντροφο της ζωής του . Ακολουθούν συζητήσεις και διαπραγματεύσεις , κανονίζεται το ζήτημα της προίκας και εφ' όσον τακτοποιηθούν όλες οι συμφωνίες καθορίζεται η ημερομηνία των αρραβώνων. Την ημέρα που λήγουν οι συμφωνίες του συνοικεσίου η νύφη δίνει ένα φόρεμα της να το φυλάξουν στο σπίτι του γαμπρού. Παίρνοντας ο γαμπρός το φόρεμα της νύφης στο σπίτι του καλεί τους νέους της παρέας του και γλεντούν ως το πρωί

ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ



Ο παραδοσιακός κρητικός γάμος αποτελεί μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή εκδήλωση με πλούσιο φαγητό και γλέντι.



Στην Κρήτη οι νέοι και οι νέες τις περισσότερες φορές παντρεύονταν από αγάπη. Εάν όμως για οποιοδήποτε λόγο οι γονείς δε συμφωνούσαν, οι δύο νέοι «κλέβονταν» και έφευγαν για άγνωστο μέρος μέχρι οι γονείς αναγκαστικά να συμφωνήσουν και να επιτρέψουν το γάμο. Μέχρι και τα μέσα του 20 ου αιώνα ήταν σύνηθες το φαινόμενο, ιδιαίτερα σε χωριά, ο γαμπρός να κλέβει τη νύφη. Συνήθως αντίθετοι με το γάμο ήταν οι γονείς της νύφης καθώς τα κορίτσια είχαν πολλούς περιορισμούς και κάθε πατέρας πίστευε ότι αυτός έπρεπε να επιλέξει το μελλοντικό σύζυγο της κόρης του. Οι λόγοι για τους οποίους οι γονείς της νύφης, και κυρίως ο πατέρας, δεν ενέκρινε αυτόν που επέλεξε η κόρη του ήταν πολλοί (η νύφη μπορεί να ήταν μικρή σε ηλικία, ο πατέρας να ήθελε άλλον νέο για γαμπρό του, να υπήρχαν διαφορές ανάμεσα στις δυο οικογένειες ακόμα και πολιτικές κάποιες φορές ή και απλή αντίδραση από την οικογένεια της νύφης επειδή η κόρη τους τόλμησε να επιλέξει μόνη της το σύζυγο της πράγμα που ήταν αντίθετο με τους ηθικούς κανόνες της εποχής θίγοντας έτσι την τιμή και την αξιοπρέπεια της οικογένειας).



Βέβαια υπήρχαν και οι λιγότερο τολμηροί που δεν τολμούσαν να αναζητήσουν το έτερο ήμισυ τους μόνοι και προτιμούσαν τη διαδικασία του «προξενιού». Στο «προξενιό» μεσολαβούσε κάποιος τρίτος που γνώριζε την οικογένεια της νύφης ή του γαμπρού και φρόντιζε να τους φέρει σε επαφή για να γνωριστούν. Ο προξενητής έπρεπε να ήταν μεγάλος σε ηλικία και αξιοσέβαστος άνθρωπος.



Είτε επρόκειτο για «κλέψιμο» είτε για προξενιό και αφού ο πατέρας συμφωνούσε ακολουθούσε ο αρραβώνας ή λογόστεμμα. Οι δύο οικογένειες με την παρουσία παπά αντάλλασσαν τα δακτυλίδια και συνέτασσαν το προικοχάρτι δηλαδή το προικοσύμφωνο που όριζε τί προίκα θα έπαιρνε η νύφη από την οικογένεια της. Αν οι δύο νέοι παντρεύονταν από έρωτα ή είχαν κλεφτεί ο γαμπρός δεν πρόβαλε καμία αξίωση στον πεθερό του (έπαιρνε ό,τι του έδινε αυτός). Αν επρόκειτο για προξενιό ήταν απαραίτητη στον αρραβώνα η παρουσία του προξενητή. Το λογόστεμμα γινόταν στο σπίτι της νύφης σε στενό οικογενειακό κύκλο. Τότε οριζόταν και η ημερομηνία του γάμου. Γάμοι γίνονταν τις Κυριακές ή άλλες γιορτινές μέρες , όχι όμως Τρίτη, Τετάρτη ή το μήνα Μάιο.



Πριν το γάμο το ζευγάρι έπρεπε να επιλέξει τον κουμπάρο. Κουμπάρος συνήθως ήταν αυτός που τους είχε βαφτίσει ή κάποιος καλός φίλος του γαμπρού ή της νύφης. Οι συμπέθεροι φρόντιζαν να βρουν τα μουσικά συγκροτήματα αλλά και το χώρο που θα γινόταν το τραπέζι. Ήταν υπεύθυνοι και για το «κάλεσμα», όριζαν δηλαδή έναν «καλεστή» που θα προσκαλούσε συγγενείς και φίλους στο γάμο.



Συγγενείς και φίλοι μέχρι τη μέρα του μυστηρίου έστελναν τα «κανίσκια», δώρα δηλαδή στο νέο ζευγάρι, που ήταν ένα καλάθι με λάδι, κρασί, τυρί και πατάτες. Στη νύφη και το γαμπρό έδιναν επίσης και χρήματα μέσα σε φακέλους, τα λεγόμενα «χαρίσματα» ή είδη σπιτιού προκειμένου να ξεκινήσουν το νέο τους σπιτικό. Οι γονείς έδιναν στους καλεσμένους τους μια κουλούρα με ιδιαίτερο στολισμό, φτιαγμένη ειδικά για τη συγκεκριμένη περίσταση ή ξεροτήγανα, ένα παραδοσιακό γλύκισμα (σπιτικές δίπλες με μέλι). Την παραμονή του γάμου μεταφέρονταν και τα προικιά της νύφης στο νέο της σπίτι. Τα προικιά περιλάμβαναν υφαντά, σεντόνια, κεντήματα και είδη οικιακής χρήσης. Η μεταφορά τους γινόταν με άλογα ή άμαξες από τους λεγόμενους προικαδόρους υπό τη συνοδεία λύρας, τραγουδιών και πυροβολισμών. Αφού οι προικαδόροι μετέφεραν τα προικιά, τους πρόσφεραν το παραδοσιακό κέρασμα, αμύγδαλα, καρύδια, ξεροτήγανα και τσικουδιά.



Αφού έφταναν στο νέο σπίτι του ζευγαριού όλα τα δώρα και τα προικιά η νύφη τα άπλωνε για να περάσουν όλοι οι χωριανοί και να τα δουν. Με τη βοήθεια των φίλων της στόλιζε το νυφικό κρεβάτι. Το κατωσέντονο έπρεπε να είναι λευκό για να δείξει την επόμενη μέρα την απώλεια της αγνότητας της.



Οι φίλες της νύφης και οι φίλοι του γαμπρού τους βοηθούσαν να ντυθούν πριν ξεκινήσουν για την εκκλησία. Αν η νύφη ήταν από άλλο χωριό γινόταν το λεγόμενο «ψίκι», δηλαδή μια ομάδα νέων έφευγε από το σπίτι του γαμπρού και πήγαινε να πάρει τη νύφη και να την πάει στην εκκλησία. Οι νέοι συναγωνίζονταν ποιος θα φτάσει πρώτος. Ο πρώτος έπαιρνε από την ίδια τη νύφη μια κουλούρα και κατόπιν πήγαινε μπροστά συνοδεύοντας την στην εκκλησία.



Αν η νύφη ήταν από το ίδιο χωριό με το γαμπρό, ο γαμπρός με τον κουμπάρο και τους καλεσμένους πήγαιναν στο σπίτι της νύφης με τραγούδια και ντουφεκιές για να την πάρουν. Όταν έφταναν στο σπίτι μια γυναίκα τραγουδούσε μια μαντινάδα που παρακινούσε τη νύφη να ανοίξει την πόρτα της. Κατόπιν όλοι μαζί κατευθύνονταν στην εκκλησία. Κατά τη διάρκεια της τελετής η νύφη δεν πατούσε το πόδι του γαμπρού όταν ο παπάς έλεγε το «η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» γιατί ο γαμπρός μπορούσε να «σχολάσει» το γάμο.



Μετά το τέλος του μυστηρίου το ζευγάρι κατευθυνόταν με τους καλεσμένους του στο σπίτι του γαμπρού. Εκεί τους περίμενε η μητέρα του που έδινε στη νύφη να φάει μέλι με καρύδια και χάραζε στην πόρτα ένα σταυρό. Η νύφη έχυνε μέλι στην είσοδο για να είναι ο γάμος γλυκός κι έσπαγε ένα ρόδι για να είναι ο γάμος καρπερός.



Αμέσως μετά ξεκινούσε το γλέντι με τραγούδια, χορό και πολύ φαγητό που κρατούσε μέχρι το πρωί. Το ζευγάρι άρχιζε πρώτο το τραγούδι. Την επόμενη μέρα και μόλις ξυπνούσε το ζευγάρι, έδειχνε το σεντόνι. Τότε ακολουθούσε νέο γλέντι , ο αντίγαμος.



Σήμερα τα περισσότερα παραδοσιακά έθιμα του κρητικού γάμου έχουν εκλείψει αν και κάποια από αυτά συνεχίζουν να τηρούνται.



Μπορεί πολλά από τα παραδοσιακά έθιμα του γάμου να μην τηρούνται, αλλά αξίζει να παρευρεθείτε σ’ ένα κρητικό γαμήλιο γλέντι όπως αυτό γίνεται σήμερα. Πολλοί καλεσμένοι, παραδοσιακή μουσική αλλά και μοντέρνα, πολύς χορός, πλούσιο τραπέζι με κρητικά παραδοσιακά φαγητά (ξεροτήγανα, ντάκος, γαμοπίλαφο, τσιγαριαστό κρέας, κρεατόπιτες, καλιτσούνια και γραβιέρα με μέλι, τσικουδιά, ντόπιο κρασί) και ξεφάντωμα μέχρι το πρωί.







Από τα πιο διαδεδομένα έθιμα του Πηλίου που κρατά μέχρι σήμερα είναι ο "πηλιορείτικος γάμος". Ξεκινά την Τετάρτη με τα "αλευρώματα" της νύφης και του γαμπρού. Την Πέμπτη ζυμώνεται το γαμήλιο ψωμί. Την Παρασκευή γίνεται η μεταφορά της προίκας της νύφης στο σπίτι του νέου ζευγαριού. Η προίκα στείνεται στην αυλή και με συνοδία μουσικής χορεύουν γύρω της οι συγγενείς, ρίχνοντας χρήματα. Στη συνέχεια φορτώνεται σε άλογα για το νέο σπιτικό. Το Σάββατο βράδυ γίνονται τα "Σταυρόδειπνα". Είναι το τελευταίο γλέντι που κάνουν η νύφη και ο γαμπρός στα πατρικά τους σπίτια. Και την Κυριακή έχουμε την τελετή και το γλέντι που ακολουθεί στην πλατεία του χωριού.

Στην όλη διαδικασία του γάμου βοηθούν κάποιοι ανύπαντροι νέοι, που λέγονται "μπράτιμοι" και φορούν ένα μαντήλι στους ώμους.



Την πρώτη του Μάη λάμβανε χώρα το έθιμο των "Μάηδων". Συνηθιζόταν νέοι με παραδοσιακές στολές και λουλούδια στα μαλλιά να υποδέχονται το Μάη χορεύοντας μαζί με όλο το χωριό.





Ζάλιος Χρήστος, «Οι χοροί και τα τραγούδια του μακεδονικού γάμου στα χωριά της Νάουσας στις αρχές του 20ου αιώνα», περιοδικό Παράδοση τέχνη και χορός, τ.86, σελ. 23-24, Μάρτιος-Απρίλιος 2006.



Στις αρχές του 20ου αιώνα, πριν τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 και την έλευση των ποντίων, στα χωριά<!--[if !supportFootnotes]-->[1]<!--[endif]--> του κάμπου της Νάουσας, οι ντόπιοι κάτοικοι διατηρούσαν πολύ ζωντανά τα δικά τους ήθη και έθιμα. Στην παρουσίαση αυτή θα ασχοληθώ περιληπτικά με τα έθιμα του γάμου, τους χορούς και τα τραγούδια τους.



Ο γάμος στα χωριά της Νάουσας είχε πολλές προετοιμασίες και ξεκινούσε μία βδομάδα πριν από τη στέψη του ζευγαριού. Την πρώτη Κυριακή έφτιαχναν το προζύμι, για να ζυμώσουν τη Δευτέρα τα κουλουράκια (κουλάτσε). Στο αλεύρι της προζύμης έριχναν μέσα λεφτά (κέρματα) και έβαζαν μερικά παιδιά να τα πάρουν με το στόμα μέσα από το αλεύρι. Κατά την προσπάθειά τους, οι μεγαλύτεροι που ήταν γύρω-γύρω, τους βουτούσαν τα κεφάλια μέσα στο αλεύρι. Με το διασκεδαστικό αυτό έθιμο ξεκινούσαν οι ετοιμασίες του γάμου.

Την Τετάρτη στο σπίτι του γαμπρού ζυμώνανε δύο κουλούρια, ένα για τον κουμπάρο και ένα για τη νύφη και καλούσαν τον κουμπάρο με τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Το απόγευμα της Παρασκευής οι φίλοι του γαμπρού με ρακί και κρασί και με την συνοδεία οργάνων καλούσαν όλο το χωριό στο γάμο. Το Σάββατο ζυμώνανε κι έψηναν στους φούρνους ψωμιά. Οι άντρες έσφαζαν 5 με 10 πρόβατα ανάλογα με τους καλεσμένους και κατά το μεσημέρι ετοίμαζαν μεγάλα καζάνια για να μαγειρέψουν το βράδυ.

Πριν βασιλέψει ο ήλιος έφταναν οι οργανοπαίχτες που έπαιζαν μόνο στο σπίτι του γαμπρού. Συνήθως ήταν μια ζυγιά από ζουρνάδες και νταούλι ή χάλκινα από τη Νάουσα ή την Έδεσσα, εάν οι οικογένειες του ζευγαριού ήταν ευκατάστατες. Ένα τραπέζι με μεζέδες και γλυκά, ήταν προορισμένο για τους οργανοπαίχτες οι οποίοι πριν καθίσουν στο τραπέζι τους, έπαιζαν διαδοχικά τρεις χορούς. Ο πρώτος χορός άρχιζε με ένα μικρό αγόρι (όχι ορφανό) που κρατούσε ένα μπουκάλι κρασί στο οποίο είχε δεμένο ένα ασημικό με κόκκινη κλωστή και λουλούδια γύρω από το στόμιο. Το παιδί χορεύοντας ράντιζε με το κρασί το έδαφος.

Ορισμένα από τα τραγούδια που έλεγαν κατά τη διάρκεια του γάμου στην τοπική διάλεκτο (σε ελεύθερη απόδοση) είναι: «Άϊντε και θα πάμε σε καινούργιο χωριό, Φύγε - φύγε να φύγουμε, Σήκω Στάνω σήκω κόρη μου, Σταγόνα, σταγόνα, Στον ύπνο μου ήρθε ένα κορίτσι, Τα μαλλιά της Δήμητρας, Μην πας Σουλτάνα, Όμορφη Μπουγιάννα, Οι κόκορες λαλούν, Εφτά χρόνια μάνα, Άπλωνε η Μαρία όμορφο ύφασμα, Τρία χρόνια αγαπιόμαστε, Ποιος χτυπά αγαπημένη μάνα την πόρτα μας».

Κατά τις 9-10 το βράδυ του Σαββάτου που ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι χωριανοί και γλεντούσαν, πήγαιναν όλοι οι φίλοι του γαμπρού (πουμπράτιμε) για να πάρουν τον κουμπάρο. Οι φίλοι του γαμπρού πήγαιναν στου κουμπάρου με τα όργανα, τραγουδώντας και χορεύοντας, με ρακί, μεζέδες και σταφίδες. Εκεί ο κουμπάρος κερνούσε όλους τους καλεστάδες και αφού χόρευαν μερικούς χορούς ή τραγουδούσαν επιτραπέζιους σκοπούς, πήγαιναν στο σπίτι του γαμπρού. Στο σπίτι του ο γαμπρός, ο πατέρας του, η μητέρα του, καθώς και όλο του το σόι, καλωσόριζαν τον κουμπάρο φιλώντας του το χέρι άσχετα αν ήταν μικρότερός τους και του έκαναν το τραπέζι.

Την Κυριακή το πρωί στο σπίτι του γαμπρού αρχίζει το γνωστό έθιμο του ξυρίσματος του γαμπρού. Τα όργανα παίζουν την Γκουβάνα (λυπητερό σκοπό) και ο κόσμος που βρίσκεται εκεί συγγενείς και φίλοι κάνουν δώρα στο γαμπρό. Τα μπρατίμια, μαζί με τον γαμπρό άνοιγαν τον χορό και στη συνέχεια χόρευε η οικογένειά του, γονείς, αδέρφια και όλοι οι συγγενείς। Στο μεταξύ τα μπρατίμια, ετοιμάζουν 2 άσπρα άλογα, στο ένα από αυτά που θα ανεβεί η νύφη, στρώνουν άσπρα σεντόνια και τοποθετούν κι ένα λευκό μαξιλάρι.





Γάμος στο Αγγελοχώρι της Νάουσας το 1934. Γλέντι στο σπίτι του γαμπρού, πριν πάνε να πάρουν τη νύφη. Στο χορό είναι πιασμένες ελεύθερες κοπέλες και πίσω τους τα «μπρατίμια» περιμένουν πάνω στα άλογα το γαμπρό για να ξεκινήσουν.



Αφού ο γαμπρός ξυριζόταν από τον κουρέα στην αυλή, έπαιρνε τη συγχώρεση από τον πατέρα του και στη συνέχεια τον οδηγούσαν σε ένα δωμάτιο του σπιτιού για να τον ντύσουν. Μόλις ντυνόταν ο γαμπρός έβγαινε στην πόρτα του σπιτιού του και πρώτα φιλούσε το χέρι του κουμπάρου, έπειτα των γονιών του και στη συνέχεια όλων των συγγενών. Τα άλογα που είχαν οι φίλοι του, ήταν όλα στολισμένα με καινούργιες σέλες και κιλίμια, τρεις δε από αυτούς είχαν δεμένα άσπρα μαντήλια με ένα κουλούρι και ένα παγούρι με κρασί. Το άλογο του γαμπρού το κρατούσε ένα μικρό παιδί από το χαλινάρι και πριν ξεκινήσει ο γαμπρός, έσπαζε πάνω στο κεφάλι του, το κουλούρι στα δύο, το δεξί κομμάτι το έδινε μπροστά και το αριστερό πίσω.

Πήγαιναν λοιπόν, όλοι μαζί στη νύφη για να την πάρουν και να την πάνε στην εκκλησία. Όταν η νύφη έβγαινε στο κατώφλι του σπιτιού της, τα όργανα έπαιζαν ένα λυπητερό σκοπό την Γκουβάνα. Έκανε αργά και με κλάματα 3 φορές το σταυρό της, έπειτα έσπαγε ένα καρβέλι στα δύο και το μισό το έδινε πίσω, για την παλιά της ζωή και το άλλο μισό μπροστά της, για την καινούργια ζωή που άρχιζε. Στη συνέχεια αποχαιρετούσε τους συγγενείς της. Φιλούσε το χέρι όλων των περευρισκομένων, ακόμα και των μικρών παιδιών και δεχόταν αγκαλιές, φιλιά και φλουριά που τα καρφίτσωναν στην τραχηλιά της.

Στη συνέχεια η νύφη ανεβαίνει στο άλογο που είναι στολισμένο και με τη συνοδεία μουσικής φτάνουν όλοι μπροστά στην εκκλησία. Εκεί ο γαμπρός δίνει στην νύφη να κρατήσει ένα μικρό αγοράκι, το οποίο φιλάει σταυρωτά. Όταν τελείωνε η στέψη, με τα όργανα και όλο τον κόσμο που τους συνόδευε, πήγαιναν στο σπίτι του γαμπρού. Η νύφη μόλις έφτανε μπρος στη σκάλα του σπιτιού κατέβαινε από το άλογο με τη βοήθεια του πεθερού της, δώριζε στον πεθερό και την πεθερά της και αυτοί της έδιναν να πιει κρασί. Έμπαινε στο σπίτι με το δεξί πόδι και έπειτα, με μια κανάτα κρασί, κερνούσε όλους όσους θα έμπαιναν στο σπίτι. Αφού ξεκουραζόταν λιγάκι, η πεθερά της, της έδινε να δαγκώσει ένα λουκούμι για να είναι γλυκιά, αφού πρώτα την παίδευε τραβώντας το μπρος – πίσω. Μετά, κατέβαινε στην αυλή και χόρευε με το σόι του γαμπρού.

Οι χοροί που χορευόταν σχεδόν σε όλα τα χωριά του κάμπου της Νάουσας ήταν : Συρτοί χοροί (σε ρυθμό 7/8 και 11/16). Γκάϊντα (σε ρυθμό 2/4), χορεύονταν από τους άντρες πιασμένους από τους ώμους, στην αρχή αργά και μετά γρήγορα, καταλήγοντας σε αυτοσχεδιασμούς του πρώτου χορευτή. Μάρενα (σε ρυθμό 11/16), χορευόταν σε ξεχωριστούς ομόκεντρους κύκλους από τους άντρες και τις γυναίκες. Πολλές φορές οι ηλικιωμένες σχημάτιζαν και τρίτο κύκλο. Ο χορός στην αρχή είναι αργός (με βαριά πατήματα όπως τον αναφέρουν κάποιοι παλιοί) και στη συνέχεια γίνεται γρήγορος και ενθουσιώδης. Στάνκενα (σε ρυθμό 11/16), έχει συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο συναντούμε σε πολλές παραλλαγές γρήγορες και αργές. Στην αργή εκδοχή του χορεύεται όπως και η Μάρενα, ενώ στη γρήγορη ως συρτός. Ράϊκο κοκοράϊκο (σε ρυθμό 2/4), εύθυμος χορός και πολύ αγαπητός σε όλα τα χωριά της περιοχής. Γιαντσίτσκα (σε ρυθμό 7/8), ιδιαίτερος χορός ως προς το ύφος, που χορεύονταν κυρίως στην Επισκοπή και τη Μαρίνα. Μακεδονία ξακουστή (σε ρυθμό 2/4), ο γνωστός χορός που διαδόθηκε στην εκπαίδευση στα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα και μετέπειτα. Τσουράπια (σε ρυθμό 9/8), εύθυμος χορός που από τα στιχάκια με τα οποία χορευόταν δείχνει να είναι παιδικός. Πόποβα κέρκα (παπαδοκόρη, σε ρυθμό 2/4). Μπαϊτούσκα (σε ρυθμό 2/4), σε παραλλαγή Μακεδονίτικη. Καρατζόβα, (σε ρυθμό 2/4), αργός γυναικείος χορός που στο τέλος γίνεται γρήγορος. Ζαβλιτσένα (σε ρυθμό 7/8), χορός που έχει την ίδια μελωδία με το χορό 45 της Νάουσας, αλλά διαφορετικά βήματα και ύφος. Πουσιντνίτσα, (σε ρυθμό 15/16) χορός της Έδεσσας πολύ αγαπητός και στα χωριά του κάμπου της Νάουσας. Αέρας να φυσήξει, (βέταρ ντα πουντούϊνε, σε ρυθμό 11/16), σκοπός που χορευόταν είτε ως Συρτός είτε ως μια παραλλαγή της Μάρενας. Πατρούνινο (σε ρυθμό 11/16). Τικφέσκο ή Τικφέσκινο (σε ρυθμό 2/4). Σίρε, σίρε (σε ρυθμό 7/8). Οι οξυές ανθίζουν (σε ρυθμό 11/16). Νιζάμικος (Νιζάμσκι σε ρυθμό 2/4)), χορός διαφορετικός από της Νάουσας.

Όπως κάθε γωνιά της Ελλάδας, έτσι και η Τήνος έχει τα δικά της έθιµα, τα οποία οι φορείς και οι κάτοικοί της φροντίζουν να τα διατηρούν µέχρι σήµερα. Ο επισκέπτης, λοιπόν, του νησιού θα έχει την ευκαιρία να τα γνωρίσει από κοντά και να βιώσει αυτές τις ξεχωριστές παραδόσεις αποκτώντας καινούργιες εµπειρίες.

Τα κάλαντα, ο τηνιακός γάµος, η βεγγέρα, η ντόπια µουσική είναι ορισµένα από τα χαρακτηριστικά της τηνιακής κληρονοµιάς.

ΤΗΝΙΑΚΟΣ

ΓΑΜΟΣ

Ο γάµος είναι µια θρησκευτική τελετή αλλά και πολιτιστική έκφραση, εφόσον, εκτός από το µυστήριο, µε το γάµο διαιωνίζονται και τοπικές παραδόσεις. Στην Τήνο τελείται µε την ίδια διαδικασία και στα δυο δόγµατα, ορθόδοξο και καθολικό. Μέρες πριν, κοπέλες συγγενείς των µελλονύµφων γυρίζουν τα σπίτια του ίδιου του χωριού αλλά και των γύρω χωριών και καλούν στο γάµο. Την ίδια µέρα, ο κουρέας του χωριού ή κάποιος σχετικός, πηγαίνει στο σπίτι του γαµπρού για να τον κουρέψει και να τον ξυρίσει. Οι νέοι έρχονται να τον ντύσουν και ταυτόχρονα ρίχνουν τουφεκιές. Οι νέες πάλι, πηγαίνουν στο σπίτι της νύφης, για να την ντύσουν. Ξεκινά ποµπή µε τα λαϊκά όργανα (βιολί, λαούτο) µπροστά παίζοντας γαµήλιους σκοπούς και πίσω ο γαµπρός (παλαιότερα πάνω σε άλογο ή µουλάρι) µε την οικογένειά του, τους συγγενείς και καλεσµένους να ακολουθούν. Το ίδιο συµβαίνει και µε τη νύφη που πηγαίνει στην εκκλησία µε την ίδια συνοδεία και στο προαύλιο συναντιέται µε το γαµπρό και µπαίνουν µέσα στο ναό. Ακολουθεί η θρησκευτική τελετή και µετά πάλι η ποµπή. Μπροστά τα όργανα παίζοντας γαµήλια εµβατήρια (Μαρς), πίσω νεόνυµφοι, γονείς, κουµπάροι και όλοι οι άλλοι. Στο σπίτι περιµένει µεγάλη ετοιµασία τόσο σε γλυκίσµατα παραδοσιακά (αµυγδαλωτά, «ψαράκια», παστέλι, ξεροτήγανα), όσο και σε φαγητά. Παλαιότερα ο λαγός ήταν απαραίτητο πιάτο. Οι ευχές και τα «τραταρίσµατα» «δίνουν και παίρνουν». Όλοι κάθονται στο τραπέζι και στη συνέχεια τα όργανα αρχίζουν να παίζουν. Πρώτο το ζευγάρι «ανοίγει» το χορό µε «µπάλο», ενώ οι οργανοπαίκτες τραγουδούν αυτοσχέδια τραγούδια για το γαµπρό και τη νύφη, παινεύοντας τη λεβεντιά του γαµπρού και την οµορφιά της νύφης. Το γλέντι και το φαγοπότι συνεχίζεται ως το πρωί και παλαιότερα µέχρι το απόγευµα της εποµένης.

ΝΤΟΠΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΑ

Τα κατεξοχήν απαραίτητα µουσικά όργανα σε ένα τηνιακό γλέντι είναι το βιολί και το λαγούτο. Παλαιότερα συνηθισµένη ήταν και η τσαµπούνα , η οποία δυστυχώς σήµερα εκλείπει και οι τσαµπουνιέρηδες του νησιού είναι πλέον ελάχιστοι. Σε δεύτερη µοίρα έρχονται η κιθάρα, το ούτι, το µπουζούκι, το ακορντεόν και το κλαρίνο, τα οποία συνοδεύουν τα βασικά όργανα σε µεγάλες ενορχηστρώσεις. Οι πιο διαδεδοµένοι χοροί της Τήνου είναι ο µπάλος και ένα είδος ιδιόρρυθµου συρτού

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ




ΧΑΛΑΡΩΝΩ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ

Τα παιδιά ξαπλώνουν με αργές κινήσεις στο πάτωμα και κάνουν ότι κοιμούνται. Ο εμψυχωτής τους θυμίζει ότι μπορούν να γυρίσουν νωχελικά από τη μια πλευρά ή την άλλη ή όπως αισθάνονται πιο άνετα.Ο εμψυχωτής τους ζητά να «ονειρευτούν». Εν συνεχεία, κάθε παιδί διηγείται το όνειρο του.



ΜΙΚΡΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ

Τα παιδιά ξαπλώνουν ανάσκελα, με τα πόδια ελαφρώς ανοιχτά. Ο εμψυχωτής τους λέει να πάρουν βαθιά εισπνοή και να ανεβάσουν διαγωνίως στον αέρα τα χέρια, κλεισμένα σαν γροθιές, και τα πόδια. Συγχρόνως, να ανασηκώσουν το κεφάλι μαζί με τους ώμους. Στην εκπνοή, αφήνουν τα πόδια και τα χέρια να πέσουν απαλά στο πάτωμα και το κεφάλι ν΄ ακουμπήσει μαλακά χάμω.



ΥΨΩΝΟΜΑΙ-ΠΕΦΤΩ

Τα παιδιά στέκονται χαλαρά σε όρθια θέση. Ο εμψυχωτής τους προτείνει ν΄ αρχίσουν να ξεδιπλώνουν το σώμα τους προοδευτικά, ώστε να αισθανθούν ότι ψηλώνουν κι ότι ο θώρακας, τα χέρια, ο λαιμός, το κεφάλι, έλκονται από ψηλά. Εν συνεχεία, τους ζητά να χαλαρώσουν, να νιώσουν ότι σιγά-σιγά πέφτουν, ώσπου στο τέλος να «λιποθυμήσουν» και να ξαπλωθούν μαλακά στο πάτωμα.



ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Τα παιδιά κάθονται εντελώς ακίνητα, με τα μάτια κλειστά. Ο εμψυχωτής τους εξηγεί ότι την ώρα της σιωπής συμβαίνουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Διάφοροι θόρυβοι που δε γίνονταν πρώτα αισθητοί, τώρα ακούγονται καθαρά: θόρυβοι του δρόμου, θόρυβοι της διπλανής τάξης (αν το θεατρικό παιχνίδι γίνεται σε σχολείο).Αφού δώσει στα παιδιά λίγα λεπτά καιρό για αυτοσυγκέντρωση και περισυλλογή, μ΄ ένα σύνθημα προσυμφωνημένο η σιωπή σταματά, τα παιδιά μπορούν πια να μιλάνε και το παιχνίδι παίρνει τον κανονικό του ρυθμό. Περιέργως, οι εξωτερικοί θόρυβοι δε φτάνουν πια ως τα αυτιά των παιδιών...



Η ΛΙΜΝΗ

Τα παιδιά της ομάδας κάθονται σε κύκλο. Στο κέντρο του κύκλου φαντάζονται ότι υπάρχει μια λίμνη. Μετά από λίγες στιγμές αυτοσυγκέντρωσης, όποτε θελήσει το καθένα, μπορεί με μια απλή κίνηση να πετάξει στη λίμνη όποιο εσωτερικό βάρος θέλει να ξεφορτωθεί. Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει, όποιο παιδί θέλει, μπορεί να πει ποιο ήταν το βάρος που πέταξε (π.χ. μια τιμωρία, μια αρρώστια, το καινούργιο αδερφάκι του, οι εξετάσεις κλπ.).



ΜΙΛΩ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ

Τα παιδιά προσπαθούν να μιμηθούν με σωματικές κινήσεις διάφορα αντικείμενα ή ζώα. Π.χ. •Μπάλα: προσπαθούν να κυλήσουν στο πάτωμα ή αναπηδούν κλπ. •Σβούρα: προσπαθούν να ισορροπήσουν στα δύο πόδια ή μόνο στο ένα, επιχειρούν να στριφογυρίσουν γύρω από τον εαυτό τους κλπ. •Φίδι: προσπαθούν να βρουν τρόπους ν΄ αποδώσουν τους ελιγμούς του φιδιού, άλλο ξαπλωμένο χάμω, έρποντας, άλλο μόνο με τα χέρια, άλλο μόνο με κίνηση του κεφαλιού ή της γλώσσας κλπ. •Βροχή: προσπαθούν να δώσουν την αίσθηση των σταγόνων, π.χ. με χαλαρές εναλλασσόμενες κινήσεις των καρπών. •Εκκρεμές: προσπαθούν να μιμηθούν τις κινήσεις τού εκκρεμούς, κουνώντας το χέρι, το πόδι, τον κορμό κλπ.





Η ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗ

Τα παιδιά της ομάδας στέκονται ελεύθερα στον χώρο. Ο εμψυχωτής τους ζητά να σηκώσουν τους ώμους πολύ ψηλά, μέχρι να χωθεί το κεφάλι τους εκεί μέσα. Εν συνεχεία, τα παιδιά αρχίζουν να τεντώνουν σιγά-σιγά τον λαιμό τους, επιστρέφουν στο φυσικό του μήκος, το ξεπερνούν και συνεχίζουν. Φτάνουν στο μεγαλύτερο δυνατό ύψος. Προσπαθούν να φανταστούν ότι έχουν λαιμό καμηλοπάρδαλης. Κινούνται στον χώρο και με μια κίνηση αυτού τού ψηλού λαιμού χαιρετούν όποιον συναντήσουν.





ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΧΕΡΙ

Τα παιδιά σχηματίζουν ζευγάρια και στέκονται ελεύθερα στον χώρο. Το ένα από τα δύο κάθε ζεύγους προσπαθεί να αισθανθεί ότι είναι από σίδερο •απλώνει με δύναμη το χέρι μπροστά. Το άλλο παιδί προσπαθεί να λυγίσει το «σιδερένιο» χέρι. - Παραλλαγή: Το παιδί από σίδερο χασμουριέται και ταυτόχρονα απλώνει το χέρι. Τώρα η κάμψη γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για το άλλο παιδί.





ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Τα παιδιά κάθονται οκλαδόν στο πάτωμα. Ο εμψυχωτής τους ζητά να σηκώσουν το ένα χέρι ψηλά, ενώ το άλλο θα ακουμπήσει στο πλάι κάτω, ακολουθώντας τα πλευρά. Μ΄ έναν κοφτό ήχο στο ντέφι ή απλώς με τα παλαμάκια του εμψυχωτή, τα παιδιά θα αλλάξουν θέση στα χέρια τους: τώρα θα υψώσουν το αντίθετο χέρι και θα κρατήσουν χαμηλά το μέχρι τώρα υψωμένο. - Παραλλαγή:Ο εμψυχωτής προτείνει διάφορες θέσεις των χεριών (π.χ., το ένα τεντωμένο ψηλά και το άλλο απλωμένο στο πλάι, μακριά από το σώμα, αλλαγή, το ένα τεντωμένο ψηλά και το άλλο απλωμένο στην πρόταση, αλλαγή κλπ.).



ΣΥΝΔΥΑΖΩ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Ο εμψυχωτής προτείνει στα παιδιά να εκτελέσουν με το σώμα τους διάφορα θέματα που προϋποθέτουν συνδυασμούς κίνησης: •Κύμα που επιπλέει στο νερό σώμα που αιωρείται, καπνός που σκορπίζεται (αργή και ελαφριά κίνηση, χωρίς κατεύθυνση). •Τίναγμα των μαλλιών πίσω, τίναγμα των ρούχων στο μπαλκόνι, τίναγμα των χεριών για να στεγνώσουν (γρήγορη και ελαφριά κίνηση, χωρίς κατεύθυνση). •Πανί βάρκας σε γαλήνια θάλασσα, αερόστατο που ανεβαίνει σε αίθριο ουρανό (αργή και ελαφριά κίνηση, με κατεύθυνση). •Πουλί που πίνει νερό, βελόνα ραπτομηχανής (γρήγορη και ελαφριά κίνηση, με κατεύθυνση). •Τραβώ, σπρώχνω ή πιέζω βαρύ αντικείμενο (αργή και βαριά κίνηση, με κατεύθυνση). •Βότσαλο που βουλιάζει στο νερό, πέτρα που εκσφενδονίζεται (γρήγορη και βαριά κίνηση, με κατεύθυνση). •Ασανσέρ που ανεβαίνει ή κατεβαίνει (βαριά κίνηση, με κατεύθυνση και σταθερό ρυθμό)





ΣΤΑΜΑΤΑ Ο ΗΧΟΣ ΣΤΑΜΑΤΩ ΚΙ ΕΓΩ

Ο εμψυχωτής προτρέπει τα παιδιά να τρέξουν στον χώρο ανακατεμμένα. Τα συνοδεύει, χτυπώντας σε χαμηλούς τόνους ένα ντέφι. Όταν σταματήσει ο ήχος, θα πρέπει να σταματήσουν αμέσως και τα παιδιά. Σ΄ αυτήν την άσκηση, δεν προέχει ο τυχόν ρυθμός των χτυπημάτων, αλλά μόνον ο ήχος. - Παραλλαγές: 1) Όταν σταματήσει ο ήχος, τα παιδιά μπορούν να καθίσουν οκλαδόν ή να σταθούν όρθια με τα χέρια στη διάσταση ή να γίνουν μικρά κουβαράκια στο πάτωμα κλπ. 2)Όταν σταματήσει ο ήχος, η ομάδα πρέπει να σχηματίσει ζευγάρια ή τριάδες ή μικρούς κύκλους από 4-6 παιδιά, πιασμένα από τα χέρια.







ΑΣΚΗΣΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

Ο εμψυχωτής προτείνει στα παιδιά να περπατήσουν ελεύθερα στο χώρο, ισορροπώντας πάνω στο κεφάλι τους ένα βιβλίο. Σε δεύτερη φάση, τους ζητά να φανταστούν ότι το βιβλίο είναι ένα κανάτι νερό, ένα πανέρι ψάρια ή ένας ταβλάς κουλούρια, και να φανταστούν ανάλογο χώρο κι ανάλογες καταστάσεις.





ΑΓΩΝΕΣ ΔΡΟΜΟΥ

Α) Ο εμψυχωτής προτείνει στα παιδιά μια σειρά από πρωτότυπους αγώνες δρόμου: πηδώντας σαν καγκουρώ, έρποντας, τρέχοντας όσο πιο αργά γίνεται με νικητή τον τελευταίο κ.ά. Β) Υπάρχουν ανάλογα παιχνίδια που προϋποθέτουν συνεργασία: μεταξύ τεράτων με τέσσερα πόδια και δύο κεφάλια, μεταξύ ζευγαριών που τα δύο μέλη τους συγκρατούν με το κεφάλι ένα μήλο ή μια μικρή μπάλα κλπ.





ΣΣΣΣΣ… ΣΙΩΠΗ

Τα παιδιά τής ομάδας ασχολούνται με δραστηριότητες που έχουν ως συνέπεια κάποιους θορύβους, αλλά καταβάλλουν προσπάθεια να μην ακουστεί κανένας ήχος (π.χ. συγυρίζουν την τάξη κι αλλάζουν θέση στα τραπέζια, βγάζουν από τη σάκα τους τα σύνεργα της χειροτεχνίας, παίζουν κάποιο φασαριόζικο ομαδικό παιχνίδι κλπ.).





ΒΡΙΣΚΩ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ

Δύο μικρές ομάδες τοποθετούνται με την πλάτη ακουμπισμένη στους δύο αντικρυστούς τοίχους της αίθουσας. Τα μέλη της καθεμιάς στέκονται σε απόσταση το ένα από το άλλο. Κάθε παιδί, με κλειστά τα μάτια, πρέπει ν΄ ανταλλάξει τη θέση του με το παιδί που βρίσκεται απέναντι του. Για να το πετύχει, θα πρέπει, πριν κλείσει τα μάτια του, να παρατηρήσει καλά τον χώρο και το σημείο, όπου θα κατευθυνθεί.





ΠΕΡΠΑΤΩ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες με 5-6 άτομα η καθεμιά και σχηματίζουν γραμμές. Κάθε παιδί απλώνει τα χέρια στην πρόταση, αγγίζοντας τους ώμους τού παιδιού που βρίσκεται μπροστά. Ο εμψυχωτής ζητά από τις ομάδες να κάνουν μικρές διαδρομές στον χώρο, χωρίς ν΄ αγγίξει η μία την άλλη. Τα παιδιά που είναι πρώτα, πρέπει να προσέξουν να μην προχωρούν γρήγορα. - Παραλλαγές: 1) Με έναν κοφτό ήχο στο ντέφι ή με παλαμάκια, τα παιδιά σταματούν και κάνουν μεταβολή. 2) Μπορεί να ζητηθεί από τις ομάδες να σχηματίσουν μικρούς κύκλους, αμέσως μόλις ακούσουν τον ήχο, και να φτιάξουν και πάλι τις γραμμές τους, μ΄ έναν δεύτερο ήχο.













Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Ο χώρος διαμορφώνεται έτσι που να υπάρχουν εμπόδια. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν γι΄ αυτόν τον σκοπό τόσο τα ίδια τα σώματα των παιδιών, όσο και διάφορα αντικείμενα (π.χ., καρέκλες). Ο εμψυχωτής κλείνει τα μάτια ενός παιδιού μ΄ ένα μαντήλι και ζητά απόλυτη ησυχία από την ομάδα. Το παιδί με το μαντήλι πρέπει να προσπαθήσει να φτάσει στην έξοδο, περπατώντας ανάμεσα από τα εμπόδια. - Παραλλαγή: «Ο μίτος της Αριάδνης». Το παιδί με το μαντήλι στα μάτια είναι τώρα ο Θησέας και προσπαθεί να βγει από τον λαβύρινθο, με τη βοήθεια του κουβαριού που κρατά απ΄ έξω η Αριάδνη.







ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

Τα παιδιά της ομάδας κάθονται σε ημικύκλιο. Το ένα βγαίνει και στέκεται χωριστά από τ΄ άλλα. Ο εμψυχωτής του παρουσιάζει έναν δίσκο με ετερόκλητα αντικείμενα: ένα βιβλίο, ένα μαντήλι, μια σοκολάτα, ένα λουλούδι, μια φιγούρα του καραγκιόζη, μια φυσαρμόνικα, ένα σφουγγάρι, ένα κέρμα, μια μπίλια, ένα φρούτο. Το παιδί παρατηρεί για λίγο τα αντικείμενα. Εν συνεχεία, ο εμψυχωτής καλύπτει τον δίσκο με ένα πανί. Τώρα το παιδί πρέπει να θυμηθεί και να κατονομάσει όσα περισσότερα αντικείμενα μπορεί.







ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ

Τα παιδιά, κρατώντας κρουστά, σχηματίζουν ημικύκλιο. Ο εμψυχωτής στέκεται μπροστά τους μ΄ ένα μαντήλι στο χέρι και κάθε τόσο το πετά στον αέρα. Όσο αυτό βρίσκεται ψηλά, τα παιδιά χτυπούν συνεχώς τα κρουστά σε χαμηλό τόνο. Όταν όμως το μαντήλι πέσει χάμω ή ο εμψυχωτής το αρπάξει στον αέρα, τότε τα παιδιά πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Αρχίζουν και πάλι, μόνον όταν το μαντήλι ξαναβρεθεί στον αέρα. Ο ήχος των κρουστών ακολουθεί την αλληλουχία πτήση-ήχος, προσγείωση-ησυχία. - Παραλλαγή: Μερικές φορές, ο εμψυχωτής μπορεί να κάνει ότι πρόκειται να πετάξει ψηλά το μαντήλι, χωρίς όμως να το πετάει στ΄ αλήθεια ή ότι πρόκειται να το πιάσει, καθώς αυτό πέφτει, αλλά δεν τα καταφέρνει. Αυτός ο τρόπος απαιτεί μεγαλύτερη ετοιμότητα και προσοχή από τα παιδιά.





ΕΦΕΥΡΙΣΚΩ ΛΕΞΕΙΣ

Ο εμψυχωτής προτείνει στα παιδιά να εφεύρουν δικές τους ανύπαρκτες λέξεις, για να ονομάσουν μ΄ αυτές πρόσωπα και πράγματα που τους ενδιαφέρουν. Έτσι, η λέξη της δικής τους επινοήσεως θα εκφράζει τα συναισθήματα που προκαλεί το συγκεκριμένο θέμα (π.χ., το αρκουδάκι μπορεί να φέρει στο μυαλό ενός παιδιού τη λέξη «φουφούλι», ο Ινδιάνος ίσως να προκαλέσει τη δημιουργία της λέξης «κακεμπού», το άλογο να γίνει μια άναρθρη κραυγή κλπ.).





ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ

Ο εμψυχωτής αφηγείται στα παιδιά μια σύντομη ιστορία με δράση. Τα παιδιά καλούνται να την επαναλάβουν, χρησιμοποιώντας δική τους ανύπαρκτη γλώσσα, κι ας είναι ακαταλαβίστικη. Εδώ, δεν έχουν σημασία οι αυτοσχέδιες λέξεις που χρησιμοποιούν τα παιδιά, αλλά μόνο η συνολική έκφραση του λόγου.

ΜΙΛΩ ΧΩΡΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

Τα παιδιά της ομάδας χωρίζονται σε δύο τμήματα. Αρχίζουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, αποκλείοντας τις λέξεις και χρησιμοποιώντας τη φωνή τους μ΄ όποιον τρόπο θεωρήσουν αποτελεσματικότερο (π.χ., αντιδικούν, αναμετρώνται, το ένα τμήμα επιβάλλεται στο άλλο κλπ.)





ΑΝΑΠΟΔΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Η ομάδα χωρίζεται σε τριάδες ελεύθερες στον χώρο. Τα δύο παιδιά κάθε τριάδας στέκονται αντικρυστά, σε μικρή απόσταση το ένα από το άλλο. Ανάμεσα τους παίρνει θέση το τρίτο παιδί, με τα πόδια ενωμένα, τα χέρια κολλημένα στα πλευρά και το σώμα άκαμπτο. Αυτό το τρίτο παιδί θα γίνει το ανάποδο εκκρεμές: ακίνητο στη θέση του, θα περιμένει την απαλή ώθηση του α΄ παιδιού, για να πέσει προς το β΄, και το αντίθετο. Οι ταλαντεύσεις του εκκρεμούς έχουν αργό και σταθερό ρυθμό.





Ο ΤΥΦΛΟΣ

Η ομάδα κάθεται σε ημικύκλιο, στην άκρη της αίθουσας. Ένα παιδί σηκώνεται και κλείνει τα μάτια. Μ΄ ένα νεύμα του εμψυχωτή, σηκώνεται ένα δεύτερο παιδί, που θα γίνει οδηγός του «τυφλού»: θα τον πιάσει από τα δύο χέρια και θα τον κατευθύνει στον χώρο. Ο εμψυχωτής ζητά από τον «τυφλό» να αφεθεί με εμπιστοσύνη στα χέρια του φίλου του.





Η ΓΥΑΛΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ο εμψυχωτής φέρνει μια γυάλα, μέσα στην οποία υπάρχουν διπλωμένα χαρτάκια με ερωτήσεις: τι θα έκανες αν σου χάριζαν ένα σκυλάκι κι ήταν άρρωστο, τι θα συνέβαινε αν έπρεπε ν΄ αλλάξεις πόλη, πώς ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις αν μείνεις μόνος στο δάσος, πώς θα αισθανόσουν αν δεν σε καλούσαν σ΄ ένα πάρτυ κλπ. Ένα παιδί παίρνει ένα χαρτάκι και διαβάζει μεγαλοφώνως την ερώτηση. Έχει στη διάθεση του ένα λεπτό για να σκεφτεί. Κατόπιν αναπτύσσει τη σκέψη του στην ομάδα. Τα άλλα παιδιά σχολιάζουν την απάντηση και προσθέτουν τη δική τους άποψη πάνω στο θέμα. Μπορούν δηλαδή να πουν: «Συμφωνώ κι έχω να πω επιπλέον...» ή «Διαφωνώ γιατί η δική μου άποψη είναι ότι...».







ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΜΗΣΗ

Τα παιδιά της ομάδας κάθονται σε ημικύκλιο. Ένα μόνο σηκώνεται, προχωρεί μπροστά και στρέφει έτσι ώστε να αντικρύζει τα άλλα. Ο εμψυχωτής ψιθυρίζει στο όρθιο παιδί το όνομα ενός πράγματος, ενός ζώου ή μιας δραστηριότητας (π.χ., μπάλα, ρολόι, πάπια, χελώνα, οδοιπορία, αλπινισμός κλπ.). Το παιδί που άκουσε τη λέξη, πρέπει να μιμηθεί μόνο με κινήσεις, χωρίς να μιλήσει καθόλου, αυτό που η λέξη αντιπροσωπεύει. Η ομάδα προσπαθεί να μαντέψει τη λέξη. Αν η ομάδα δεν κατορθώσει τίποτα, σηκώνεται ένα δεύτερο παιδί και, αφού κι αυτό με τη σειρά του ακούσει στ΄ αυτί τη λέξη, αναλαμβάνει να μιμηθεί το περιεχόμενο της. Εννοείται ότι το πρώτο παιδί παραμένει σιωπηλό και δεν επεμβαίνει πια.







ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ

Ο εμψυχωτής μοιράζει στα παιδιά λευκά χαρτάκια και ζητά να σημειώσει το καθένα στο χαρτάκι του μια χαρακτηριστική ηλικία (π.χ., γέρος, παιδί) ή ένα επάγγελμα (π.χ. λαχειοπώλης, στρατιωτικός, ζωγράφος) ή έναν ανθρώπινο χαρακτήρα (π.χ. περήφανος, νευρικός, περίεργος). Συγκεντρώνει όλα τα χαρτάκια μαζί. Κάθε παιδί τραβά στην τύχη έναν «λαχνό». Τώρα πρέπει να υποδυθεί αυτό που είναι γραμμένο επάνω. Σ΄ έναν φανταστικό σταθμό, θα συναντηθούν και θα περιμένουν το τρένο ένας «γέρος», ένα «παιδί», ένας «λαχειοπώλης», ένας «στρατιωτικός», ένας «ζωγράφος», ένας «περήφανος», ένας «νευρικός», ένας «περίεργος».





Η ΜΗΧΑΝΗ

Τα παιδιά στέκονται όρθια, ελεύθερα στον χώρο. Προσπαθούν να μετατρέψουν το σώμα τους στη μηχανή που τα ίδια διάλεξαν (π.χ., ατμομηχανή, ραπτομηχανή, παγωτομηχανή, μηχανή αυτοκινήτου κλπ.). Με τα μέλη σώματος τους, εκτελούν τις κινήσεις της μηχανής στov ανάλογο ρυθμό. Εν συνεχεία, ο εμψυχωτής τους ζητά να προσθέσουν και τον σχετικό ήχο. - Παραλλαγή: Η μηχανή σταματά απότομα, μετά από ένα νεύμα του εμψυχωτή.





Η ΜΗΧΑΝΗ2





Τα παιδιά χωρίζονται σε μικρές ομάδες. Η καθεμία διαλέγει να μιμηθεί μία μηχανή. Το σώμα κάθε παιδιού μετατρέπεται σε εξάρτημα της μηχανής. Όταν η μηχανή συντονιστεί και βρει τον ρυθμό της, ο εμψυχωτής, ζητά από τα παιδιά να προσθέσουν τους κατάλληλους ήχους. - Παραλλαγές: 1) Η μηχανή επιταχύνει προοδευτικά τον ρυθμό της, μέχρι που τινάζεται στον αέρα. 2) Η λειτουργία της μηχανής επιβραδύνεται σιγά-σιγά, μέχρι που σταματά εντελώς.





Η ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ

Η ομάδα κάθεται σε ημικύκλιο. Ένα παίδι βγαίνει μπροστά, με το πρόσωπο στραμμένο προς αυτήν. Είναι η μαριονέτα. Ο εμψυχωτής ή κάποιο από τα παιδιά τού ημικυκλίου στέκεται μπροστά της και κινεί τα φανταστικά νήματα. Τα άκρα και το κεφάλι της μαριονέτας ακολουθούν τις κινήσεις και τον ρυθμό του χειριστή.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ




ΑΦΗΓΗΤΗΣ/ΤΡΙΑ: Παραμονή Χριστουγέννων και η μικρή πολιτεία ήταν στολισμένη και ολόφωτη. Από τα παράθυρα των σπιτιών μπορούσε κανείς να δει χριστουγεννιάτικα δέντρα στολισμένα, με τα δώρα ακουμπισμένα δίπλα στη φάτνη και τα τραπέζια στρωμένα και γεμάτα με πλούσια φαγητά.

Η μυρωδιά των νόστιμων φαγητών γέμιζε τον αέρα και από παντού ακούγονταν τα γιορτινά κάλαντα.

Στο παράθυρο, όμως, ενός μικρού σπιτιού έβλεπες μόνο δύο προσωπάκια. Δυο μικρά, θλιμμένα προσωπάκια με βουρκωμένα μάτια να κοιτάζουν τον ουρανό. Να κοιτάζουν τον ουρανό και η σκέψη τους να φτερουγίζει ψηλά. Ψηλά, εκεί που τ’ αστέρια λαμπυρίζουν και φωτίζουν τη μαγική βραδιά.

(μουσική-ανάβει το black light και φωτίζονται τα δυο παιδιά)

Δυο αδέλφια ορφανά, ο Βασίλης και η Λενιώ. Δυο παιδιά που στα πρόσωπά τους μαζί με τη θλίψη βλέπεις και τη λαχτάρα. Μαζί με την απελπισία βλέπεις και την ελπίδα. Μαζί με το δάκρυ βλέπεις και το χαμόγελο.

Τέτοια νύχτα θα έπρεπε να είναι χαρούμενα κι ευτυχισμένα, θα έπρεπε να ξετυλίγουν δώρα και να τρώνε ζαχαρωτά, θα έπρεπε να έχουν μια ζεστή αγκαλιά, κα΄τι που όλα τα παιδιά του κόσμου το χρειάζονται.

Σκέφτονται. Σκέφτονται τ’ αστέρια.

(εμφανίζονται τ’ αστεράκια και χορεύουν)

Σκέφτονται αυτό που κάποτε τους έλεγε η μανούλα τους, πως όταν πέφτει ένα αστέρι, κάνεις μια ευχή και αυτή πραγματοποιείται.

Αυτή τη μαγική βραδιά, τη βραδιά των Χριστουγέννων, ένα αστέρι λάμπει στο στερέωμα, πιο λαμπερό από όλα τ’ άλλα. Ένα αστέρι που θαμπώνεσαι όταν το βλέπεις. Άραγε, γιατί να ‘ναι τόσο λαμπερό; Άραγε, τι ευχή θα έκαναν αν έπεφτε ένα αστέρι; Άραγε, τι θα διάλεγαν απ’ όλα όσα είχαν ανάγκη;

Αυτές οι σκέψεις περνούσαν από τα αθώα μυαλά των μικρών παιδιών, μέχρι που είδαν το αστέρι να πέφτει. Να πέφτει αργά και να χάνεται σιγά-σιγά το φως του στον καθαρό ορίζοντα.

(πέφτει ένα αστέρι, ενώ τα υπόλοιπα κρατούν ψηλά τ’ αστέρια τους-μουσική χορός αστεριών-φεύγουν σιγά-σιγά)

Τα βλέμματα των παιδιών συναντήθηκαν λες και σκέφτονταν την ίδια ευχή. Έκλεισαν τα μάτια και ευχήθηκαν αυτό που λαχταρούσαν. Άραγε, τι να ήταν αυτό;

Η βραδιά έξω μύριζε χιόνι. Σε λίγα λεπτά άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται οι πρώτες νιφάδες χιονιού. Ήταν κατάλευκες. Οι νυφούλες τ’ ουρανού στροβιλίζονταν εδώ κι εκεί, σαν να ήθελαν να ξεφύγουν η μια από την άλλη, σαν να ήθελαν να είναι ελεύθερες στον αέρα για να χορέψουν τον υπέροχο αυτό χορό τους.

(εμφανίζονται οι νιφάδες και χορεύουν-μουσική)

«Νύχτα γεμάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια». Αυτή την ξεχωριστή βραδιά, αυτή τη βραδιά της ελπίδας, που η αγάπη μαλακώνει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές, το πνεύμα των Χριστουγέννων, ολοζώντανο, απλώνεται πάνω από το παγωμένο φτωχόσπιτο, για να δώσει υπόσταση τα βαθύτερα όνειρα και στις επιθυμίες των δυο μικρών παιδιών, που πεινασμένα, παγωμένα, μα περισσότερο απ’ όλα απελπισμένα για τη μοναξιά και την ορφάνια τους, αποκοιμούνται το ένα στην αγκαλιά του άλλου, σε μια προσπάθεια να ζεσταθούν , μα και να νιώσουν ότι κάποιος τα νοιάζεται.

(οι νιφάδες φεύγουν σιγά-σιγά με τη μουσική υπόκρουση)

Ξαφνικά, μια λάμψη φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο, ένα μικρό φως απόκοσμο, βγαλμένο σαν από όνειρο και, μέσα σ’ αυτό, μερικές ευχούλες μοιάζουν να στροβιλίζονται και ενώνονται σ’ έναν παράξενο χορό, σ’ έναν μαγικό κύκλο αγάπης.

(εμφανίζονται οι ευχούλες-μουσική-χορός)

Ενώνουν τα χέρια και κάτι φαίνεται να ψιθυρίζει η μια στην άλλη.

ΕΥΧΟΥΛΑ: -Πόσο κρύο υπάρχει εδώ, τι παγωνιά απλώνεται παντού!!! Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε με ένα τζάκι. Με μια γλυκιά, ζεστή φωτιά που οι φλόγες της θα ζεστάνουν τα παγωμένα κορμάκια τους και θα ανακουφίσουν τις πληγωμένες ψυχές τους.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ/ΤΡΙΑ: Και μ’ ένα δυνατό φτερούγισμα των μεγάλων ολόλευκων φτερών της, κάλεσε τη νεράιδα της ζεστασιάς, να έρθει κοντά τους για να φέρει αυτό που τόσο έλειπε μια παγωμένη βραδιά.

(εμφανίζεται η νεράιδα της ζεστασιάς-μουσική)

Η νεράιδα της ζεστασιάς κούνησε δυο τρεις φορές το μαγικό ραβδί της , τίναξε λίγη αστερόσκονη, που κουβαλούσε πάντα μαζί της και μουρμουρίζοντας κάτι ακαταλαβίστικα για τους αμύητους ξόρκια, κατάφερε σε λίγα λεπτά ν’ ανάψει την πιο όμορφη και την πιο γλυκιά φωτιά του κόσμου, μια φωτιά που ακτινοβολούσε αγάπη και οι φλόγες της έλιωναν θαρρείς, ότι πιο άσχημο μπορούσαν να κρύβουν οι ψυχές των ανθρώπων.

(εμφανίζονται τα παιδιά που κρατούν το τζάκι και τη φωτιά)

ΕΥΧΟΥΛΕΣ: -Ααααα!!!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ/ΤΡΙΑ: Έκαναν ξαφνιασμένες και χαρούμενες οι άλλες ευχούλες.Τι όμορφη φωτιά, τι γλυκιά θαλπωρή που εκπέμπει!!!

Πράγματι, είναι όμορφη, αλλά δεν είναι αρκετή, είπε μια άλλη ευχούλα, που στεκόταν λίγο πιο πέρα σκεφτική, σα να ήθελε ν’ αποφασίσει ποια θα ήταν η επόμενη ενέργειά τους. Νομίζω ότι ο χώρος θα έδειχνε πιο όμορφος και πιο χαρούμενος, με ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ένα δέντρο γεμάτο στολίδια. Ένα δέντρο που σε κάθε κλαδί του να φέρνει και μια ελπίδα γι’ αυτά, μα και για όλα τα παιδιά του κόσμου.

Έχεις δίκιο, είπε η ευχούλα που στεκόταν πλάι στο τζάκι και κουνώντας απαλά και με χάρη τις όμορφες φτερούγες της, κάλεσε κοντά της τη νεράιδα του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

(εμφανίζεται η νεράιδα)

Αστραπιαία, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, η νεράιδα του χριστουγεννιάτικου δέντρου, έφτασε κοντά τους. Τίναξε με χάρη μια φορά, αλλά αποφασιστικά, το λεπτό μαγικό ραβδί της, και αφού είπε κι αυτή τα μαγικά ξόρκια της, ένα σύννεφο καπνού απλώθηκε για λίγο, και μέσα από αυτό άρχισε να σχηματίζεται ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

(εμφανίζονται οι μπάλες και σχηματίζεται το δέντρο)

Μικρές και μεγάλες χριστουγεννιάτικες μπάλες, πράσινες, κόκκινες, χρυσαφένιες, έβρισκαν τη θέση τους στα κλαδιά του με τρόπο μαγικό. Καμπανούλες πολύχρωμες, αγγελάκια με ολόασπρα φτερά, μουσικά οργανάκια από γυαλί και μέταλλο, πέταλα για ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ, κουκουνάρια και ασημοβροχή, ενώθηκαν όλα μαζί, αυτή τη μαγική βραδιά, δίνοντας το καθένα την ομορφιά και τη χάρη του, για να σχηματιστεί αυτό το ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στην κορυφή του έλαμπε περήφανο και χαρούμενο το πιο λαμπρό αστέρι που φτιάχτηκε ποτέ, αντανακλώντας στο φως του τη λάμψη της αγάπης και της χαράς που παίρνουμε όλοι μας, όταν προσφέρουμε με ανιδιοτέλεια.

Το δέντρο είναι πραγματικά υπέροχο!!! Τα πολύχρωμα φώτα του και τα στολίδια του το κάνουν να μοιάζει παραμυθένιο!!!

ΕΥΧΟΥΛΑ: «Έκανες πολύ καλή δουλειά! Είμαι περήφανη για σένα», είπε η ευχούλα στη νεράιδα. «Οι μικροί μας φίλοι θα χαρούν πολύ όταν το δουν. Είμαι σίγουρη πως κάτω από τα φωτισμένα και στολισμένα κλαδιά του, θα ξεχάσουν για λίγο τη μοναξιά και τη δυστυχία τους», της απάντησε η νεράιδα και συνέχισε:»Σίγουρα θα χαρούν πολύ, όταν το δουν».

«Πρέπει όμως να φύγω! Έχω να πραγματοποιήσω και άλλες ευχές με όμορφα χριστουγεννιάτικα δέντρα!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Αυτά είπε η καλή νεράιδα και χάθηκε μέσα στη λάμψη των αστεριών….(φεύγει)

Κάπου εκεί ψηλά, μέσα στα αμέτρητα λαμπερά αστέρια αυτής της ξεχωριστής νύχτας, μια ακόμα ευχούλα φτερουγίζει με λαχτάρα και νιώθει να την καλούν οι σκέψεις και οι επιθυμίες των δυο μικρών παιδιών. Σκέψεις που ταξιδεύουν πάνω από τη γη, πέρα από το χρόνο και έχουν τόση δύναμη, που η ευχούλα σταματά το πέταγμά της, απλώνει τα χεράκια της και τις αφήνει να της ψιθυρίσουν απαλά στο αυτί: «ΔΩΡΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ».

Η ευχούλα σκέφτεται για μια στιγμή κι έπειτα πετά γρήγορα για να συναντήσει τη νεράιδα της χαράς.

Ναι, σε αυτήν θα πάει για να γίνει πραγματικότητα η σκέψη και η επιθυμία των μικρών παιδιών.

(εμφανίζεται η νεράιδα της χαράς)

Η νεράιδα της χαράς χαίρεται πολύ τη βλέπει. Τη αγκαλιάζει θερμά και χτυπώντας το μαγικό ραβδί της, βρίσκονται ξαφνικά να στέκονται μέσα στο φτωχικό σπιτάκι των δύο ορφανών παιδιών, κάτω από το φωτεινό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Έχεις δίκιο καλή μου ευχή! Είπε η νεράιδα, αφού διάβασε προσεχτικά τη σκέψη της ευχούλας. Εδώ χρειάζονται μερικά πακέτα με όμορφα δώρα και παιχνίδια. Όλοι οι άνθρωποι αγαπούν τα δώρα και χαίρονται με αυτά, ειδικά όταν τα δίνουν και τα παίρνουν με αγάπη. Πόσο μάλλον τα παιδιά. Θα ξετρελαθούν με τα παιχνίδια!!! Πόσο θα χαρεί η ψυχούλα τους!!!

Αυτά είπε η νεράιδα και χτύπησε το μαγικό ραβδάκι της σκορπώντας χρυσή και ασημένια αστερόσκονη μέσα στο χώρο.(μπαίνουν τα παιδιά που κρατούν τα δώρα)

Μεγάλα και μικρά πακέτα με πλούσιες χρωματιστές κορδέλες αρχίζουν τότε να εμφανίζονται με ένα μαγικό τρόπο, κάτω από τα κλαδιά του χριστουγεννιάτικου δέντρου και περιμένουν να ξυπνήσουν τα δυο μικρά παιδιά, για να τρέξουν να τ’ ανοίξουν με λαχτάρα και να χαρούν.

Την ίδια στιγμή μια γλυκιά μουσική πλημμυρίζει το χώρο και η ευχούλα με τη νεράιδα χορεύουν και στροβιλίζονται μέσα στη γλυκιά μελωδία της, μέχρι που χάνονται στη μαγεία της νύχτας, σαν σε όνειρο.(χορεύουν)

Λίγες ώρες απομένουν μέχρι να προβάλει το ξημέρωμα. Η νύχτα, όμως, συνεχίζει να κάνει θαύματα και να προκαλεί παίζοντας με το όνειρο και την πραγματικότητα.

Ο ύπνος των δύο μικρών παιδιών είναι απόψε καμωμένος με όνειρα. Όνειρα όλο χαρούμενες εικόνες, όνειρα με χρώματα, φως και λάμψη.

Μέσα στα όνειρά τους πηγαινοέρχονται απόψε νεράιδες καλές, νεράιδες βγαλμένες από τα παραμύθια, που κάποτε τους είχε πει η γιαγιά τους. Νεράιδες που κρατούν μαγικά ραβδάκια και είναι πρόθυμες να εκπληρώσουν κάθε επιθυμία βγαλμένη από τις αθώες καρδούλες.

Η λαχτάρα τους για ζεστασιά, χαρά και αγάπη ήταν τόσο μεγάλη, που κάθε επιθυμία τους πήρε μορφή, φτερούγισε με χρυσά φτερά και ανέβηκε στα λαμπερά αστέρια τ’ ουρανού, ψάχνοντας να βρε τη νεράιδα της.

Έτσι, καθώς τα δυο παιδιά ξεκουράζονται στα όνειρά τους, η ευχή για ζεστά ρούχα και παπούτσια είναι έτοιμη να πραγματοποιηθεί. (εμφανίζεται η νεράιδα της Φροντίδας)

Η καλή νεράιδα της Φροντίδας είναι μια πολύ καλή νεράιδα. Της αρέσει να φροντίζει όσου έχουν ανάγκη, κυρίως παιδάκια. Μόνο που έχει ένα παράπονο. Τη θυμούνται μόνο τις μέρες των γιορτών. Ενώ εκείνη θα ήθελε πάρα πολύ να τη θυμούνται πιο συχνά και να σκορπά απλόχερα τη φροντίδα της όλες τις μέρες του χρόνου.

Η ευχή για ζεστά ρούχα και παπούτσια πέταξε γύρω από τη νεράιδα και μετά της ψιθύρισε στο αυτί λόγια μαγικά. Η νεράιδα κατάλαβε κι άπλωσε το χέρι της στην ευχούλα. Με το ραβδάκι της έγραψε δυο φωτεινούς κύκλους στον αέρα που σκόρπισαν αστερόσκονη και μετά….(μουσική-εμφανίζονται τα παιδιά που κρατούν τα ρούχα και τα παπούτσια)

Μια γλυκιά μουσική κατακλύζει το μικρό δωμάτιο, ένα ζευγάρι παπούτσια, μάλλινα παλτουδάκια και ζεστές μποτούλες, περιμένουν μπροστά στο τζάκι, δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Η νεράιδα χορεύει ευτυχισμένη και η ευχούλα πετά κοντά της χαρούμενη. Τα κατάφεραν θαυμάσια!

Μέσα στην απαλή μουσική χορεύουν ασταμάτητα και χάνονται ευτυχισμένες ανάμεσα στ’ αστέρια που τρεμοσβήνουν

Κι ενώ στο ταπεινό φτωχόσπιτο ο χορός των θαυμάτων συνεχίζεται, λίγα στενά πιο πέρα ένα ζευγάρι είναι λυπημένο. (φωτίζονται στο πλαίσιο οι γονείς)

Ούτε το όμορφο σπίτι τους, ούτε το πλούσιο τραπέζι τους, ούτε τα ακριβά δώρα είναι ικανά να τους κάνουν να χαρούν.

Κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου και οι φωνές των παιδιών της γειτονιάς, που έψαλλαν νωρίτερα τα κάλαντα, αντηχούν ακόμη στ’ αυτιά τους τονίζοντας πιο πολύ τη μοναξιά τους.

Η ίδια σκέψη βασανίζει το μυαλό τους. Στο δικό τους το σπίτι, χρόνια τώρα, δεν αντήχησε καμιά παιδική φωνή, κανένα γέλιο ή κλάμα μωρού. Και αυτές οι γιορτές θα τους βρουν πάλι μόνους και έρημους.

«Γιατί Θεέ μου δε μας χάρισες κι εμάς ένα παιδί;» Σκέφτηκε ο άντρας.

Το παράπονό τους γίνεται ευχή και ξεπηδάει μέσα από τα βάθη της ψυχής τους. Γίνεται προσευχή και ανεβαίνει στον ουρανό.

«Παναγιά μου, που σε λίγο θα γίνεις μανούλα και θα κρατάς το μικρό Χριστούλη μέσα στην αγκαλιά σου, γέμισε και τη δική μας αγκαλιά με ένα παιδί», είπαν και οι δυο μ’ ένα στόμα και κοίταξαν με ελπίδα στον ουρανό.

Είχε τόσο πόνο και παράπονο αυτή τους η ικεσία, που έφτασε ως την πιο σοφή και ηλικιωμένη ευχή. Αυτήν που ήταν η γιαγιά όλων των ευχών και που, χωρίς την έγκρισή της, καμιά από τις ευχές δεν μπορούσε να κάνει το παραμικρό.(εμφανίζεται η ευχή)

«Ήρθε η ώρα νομίζω, να προσφέρουμε λίγη χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν τόση αγάπη να δώσουν σε ένα παιδί.

Ήρθε η ώρα να ανταμειφθούν για την καλοσύνη, την υπομονή και τις δοκιμασίες, την πίκρα και την απογοήτευση που αισθάνθηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Ήρθε η ώρα, γιατί όλα αυτά τους ωρίμασαν και τους έκαναν άξιους και ικανούς να εκτιμήσουν και να αγαπήσουν ολόψυχα ένα παιδί, έστω κι αν δεν το γέννησαν αυτοί.

Ήρθε η ώρα να ανθίσει το χαμόγελο και στα δικά τους χείλη.

Ήρθε η ώρα να αποδείξουν πόσο άξιοι είναι να γίνουν γονείς», σκέφτηκε η σοφή και ώριμη ευχή.

Και αμέσως έφερε στο μυαλό της το Βασίλη και τη Λενιώ, τα δυο ορφανά. Μια ιδέα άστραψε στο μυαλό της και ένα χαμόγελο άνθισε στα χείλη της. «Γιατί όχι;….», ψιθύρισε και κάλεσε κοντά της την ευχή της οικογένειας.

Αυτή δε δυσκολεύτηκε καθόλου να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Έτρεξε μέσα στο στερέωμα και έφτασε στο σπίτι του ζευγαριού. Αόρατη όπως ήταν, χωρίς να την αντιληφθούν, στάθηκε από πάνω τους, ψιθύρισε δυο τρία μαγικά λόγια και ακούμπησε το χέρι της στα κεφάλια τους και στην καρδιά τους. (ακουμπά τα χέρια της στα κεφάλια και στις καρδιές τους)

«Μπα!!!... Μήπως έκανα κάτι λάθος;», αναρωτήθηκε, βλέποντάς τους να μην αντιδρούν. «Μα όχι! Το θυμάμαι καλά! Η σοφή ευχή μου είπε, πρώτα στο μυαλό τους για να τους έρθει η ιδέα και μετά στην καρδιά τους για να τη δεχτούν με αγάπη».

Τίποτα δεν έκανε λάθος η ευχή της οικογένειας. Όλα τα έκανε σωστά. Ένιωσαν κάτι σαν να σκίρτησε μέσα τους, αισθάνθηκαν ότι είχαν άδικο που βασανίζονταν τόσον καιρό για ένα παιδί που δεν ερχόταν, ενώ υπήρχαν γύρω τους τόσα παιδιά που υπέφεραν , χωρίς να έχουν κάποιον να τα φροντίζει. Τόσα παιδιά που θα μπορούσαν να γίνουν τα δικά τους παιδιά.

Στο μυαλό τους ήρθαν τα δυο ορφανά που έμεναν λίγο παραπέρα και που πολλές φορές τα είχαν δει να τριγυρνούν παγωμένα και πεινασμένα.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, έτρεξαν στο μικρό φτωχόσπιτο. Δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τα παιδιά χωρίς ζεστασιά και φροντίδα μια τέτοια νύχτα.

Αυτή τη βραδιά, στο μικρό φτωχόσπιτο, πραγματοποιήθηκαν όλα τα θαύματα και όλες οι ευχές.

Αυτή η βραδιά, που είναι ίδια με εκείνη , πριν από χρόνια, όταν στην ταπεινή σπηλιά της Βηθλεέμ, πραγματοποιήθηκε το μεγαλύτερο θαύμα της ανθρωπότητας.

Ο Βασίλης και η Λενιώ βρήκαν απόψε όλα όσα ονειρεύονταν και δεν τολμούσαν να πιστέψουν ότι κάποια στιγμή θα γίνουν πραγματικότητα.

Πάντα κάπου γύρω μας θα υπάρχουν άνθρωποι με πολλά προβλήματα, που περιμένουν το θαύμα.

Πάντα κάπου κοντά μας ή κάπου μακριά μας θα υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να δεχτούν την ΑΓΑΠΗ μας.





ΚΑΛΑ ΧΡΙΤΟΥΓΕΝΝΑ



Το παραμύθι έγραψαν οι εκπαιδευτικοί: Αποστολίδου Ελισάβετ-Περπινιά Τέτα- Πουλή Άννα- Σακκά Ντίνα

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΧΙΟΥΝΙΟΥ




Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα παμπόνηρο στοιχειό, πιο πονηρό απ’ όλα τα ξωτικά.

Μια μέρα είχε μεγάλα κέφια, γιατί είχε φτιάξει έναν καθρέφτη που έκανε καθετί καλό που καθρεφτιζόταν μέσα του, να ζαρώνει και να χάνεται.

Στον καθρέφτη αυτόν τα πιο όμορφα τοπία, έμοιαζαν σαχλά κι απαίσια κι οι πιο όμορφοι άνθρωποι φαντάζονταν μισητοί.

Το στοιχειό πίστευε πως αυτό ήταν απίστευτα διασκεδαστικό και καυχιόταν για το σπουδαίο κατασκεύασμά του.

Μια μέρα τα υπόλοιπα ξωτικά πήραν το μαγικό καθρέφτη και τον ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο, σε κάθε άκρη της γης. Όσοι καθρεφτίζονταν μέσα του αλλοιώνονταν και γίνονταν ψυχροί και σκληροί.

Ύστερα τον πήραν ψηλά στον ουρανό και όσο πιο ψηλά τον ανέβαζαν, τόσο περισσότερο ράγιζε, ώσπου έγινε χιλιάδες μικρά κομματάκια. Κι έτσι βέβαια προξένησε ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία, γιατί όλα τα κομματάκια , που ήταν σαν μικρούς κόκκους άμμου, πήγαν και τρύπωσαν στις ψυχές των ανθρώπων κάνοντάς τες σκληρές σαν μια μάζα από πάγο.

Σε μια μικρή πόλη ζούσαν δυο φτωχά παιδιά ο Κέι και η Γκέρντα. Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα τα παιδιά σκαρφάλωσαν στις καρέκλες δίπλα στο παράθυρο και έβλεπαν τις νιφάδες του χιονιού που έπεφταν απαλά.

Η πιο μεγάλη νιφάδα σκάλωσε στην άκρη μιας γλάστρας και ξαφνικά άρχισε να μεγαλώνει, να μεγαλώνει ώσπου στο τέλος πήρε τη μορφή μιας γυναίκας ντυμένης με τα πιο αραχνοϋφαντα μεταξωτά, που πάνω τους γυάλιζαν μυριάδες γυαλιστερές πούλιες σαν αστέρια.

Έγνεψε στο αγόρι και έκανε να τον χαιρετίσει, αλλά ο Κέι τρόμαξε και πήδηξε από την καρέκλα για να κρυφτεί, όμως αμέσως μετά του φάνηκε πως είδε ένα μεγάλο πουλί να πετάει έξω από το παράθυρο.

Βγήκαν μεμιάς έξω στην αυλή, όταν ξαφνικά ο Κέι φώναξε: «Χριστέ μου! Τι πόνος ξαφνικός στην καρδιάμου! Οχ, κάτι μπήκε και στο μάτι μου!».

Η Γκέρντα στράφηκε και τον κοίταξε. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του. Τίποτα δε φαινόταν. «Νομίζω πως έφυγε» είπε καθησυχάζοντάς τον.

Κι όμως δεν είχε φύγει. Ήταν ένα από εκείνα τα μικρά γυάλινα κομμάτια του μαγικού καθρέφτη. Στην καρδιά του καημένου του Κέι καρφώθηκε τέτοιο γυαλί που την έκανε ψυχρή σαν ένα κομμάτι πάγου.

Ο Κέι από τότε δεν αγαπούσε τίποτε και κανέναν. Στο δρόμο κορόιδευε τους περαστικούς, στο σπίτι τσαλάκωνε τις υπέροχες ζωγραφιές της αδελφής του και έκανε δυστυχισμένους τους γύρω του.

Μια χιονισμένη μέρα ο Κέι πήγε στην πλατεία να παίξει. Τα πιο ριψοκίνδυνα παιδιά διασκέδαζαν δένοντας τα έλκηθρά τους στις περαστικές άμαξες. Ενώ έπαιζαν, πέρασε από δίπλα τους ένα κατάλευκο έλκηθρο. Επάνω καθόταν μια μορφή τυλιγμένη σε μια παχιά λευκή γούνα και φορούσε ένα μεγάλο γούνινο λευκό καπέλο. Αφού το έλκηθρο έκανε δυο γύρους στην πλατεία παρέσυρε και πήρε τον Κέι μαζί της. Ο Κέι τρομοκρατήθηκε, ήθελε να πει το «Πάτερ ημών», αλλά το μόνο που μπορούσε να θυμηθεί ήταν η προπαίδεια.

Μόλις είδε τη μορφή κατάλαβε ποια ήταν. Ήταν η Βασίλισσα του Χιονιού!

Τον φίλησε στο μέτωπο και τον τύλιξε πολύ καλά στο γούνινο πανωφόρι της.

Ο Κέι αμέσως ξέχασε την Γκέρντα και όλους τους δικούς του.

Πέταξαν πάνω από δάση και πάνω από λίμνες, πάνω από θάλασσες κι από στεριές.

Έτσι περνούσε ο Κέι τις ατέλειωτες χειμωνιάτικες νύχτες. Καθισμένος στα πόδια της Βασίλισσας του Χιονιού.

Τι έκανε όμως η Γκέρντα όταν έβλεπε πως ο Κέι δεν ξαναγύριζε στο σπίτι; Πού να ήταν άραγε; Αλίμονο χάθηκε για πάντα, σκεφτόταν κάθε μέρα.

Ένα πρωινό φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια της, βγήκε έξω και αποφάσισε να πάει όπου χρειαστεί για να βρει τον αγαπημένο της αδερφό.

Πήγε στο ποτάμι και το ρώτησε αν ήξερε πού είναι ο Κέι, αλλά το ποτάμι το μόνο που έκανε ήταν να σηκώσει μεγάλα κύματα και να φέρει μια βάρκα. Η Γκέρντα μπήκε στη βάρκα και την παρέσυρε το ρεύμα σε τόπους μακρινούς. Ρώτησε τα πουλιά, τα λουλούδια, τα βουνά, αλλά κανένα δεν έδινε την απάντηση που περίμενε.

Κάποια στιγμή η Γκέρντα αναγκάστηκε να σταθεί να ξαποστάσει. Ξάφνου ένα θεόρατο κοράκι πήδηξε πάνω στο χιόνι μπροστά της, κρώζοντας:

«Κρα, κρα! Καλή σου μέρα»

Κάθισε κάμποση ώρα κοιτάζοντας το κορίτσι και ύστερα τη ρώτησε για πού το είχε βάλει ολομόναχη. Η Γκέρντα είπε στο κοράκι την ιστορία της και το κοράκι την καθησύχασε λέγοντάς της πως ξέρει πού είναι ο Κέι.

«Ο μικρός Κέι σε έχει λησμονήσει για χάρη της Βασίλισσας του Χιονιού. Η Βασίλισσα του Χιονιού ζει σ’ ένα παλάτι, μακριά στην πιο παγωμένη χώρα του κόσμου. Οι τοίχοι είναι καμωμένοι από τη χιονοθύελλα, οι πόρτες και τα παράθυρα από τον άνεμο που περονιάζει. Έχει εκατό αίθουσες και όλες τους είναι φωτισμένες από το βόρειο σέλας. Όλες μοιάζουν μεταξύ τους: ευρύχωρες, άδειες, παγωμένες και εκτυφλωτικά λευκές. Καταμεσής στο άδειο, ατέλειωτο χιόνι απλώνεται μια παγωμένη λίμνη. Εκεί θα πας να βρεις τον αδερφό σου», της είπε και πέταξε μακριά.

Η μικρή Γκέρντα άρχισε να δακρύζει και να σκέφτεται τον αγαπημένο της αδερφό. Σκέφτηκε πως εκεί θα κρύωνε και θα ήταν δυστυχισμένος.

Το μόνο που ζητούσε ήταν να γυρίσει στον απέραντο κόσμο και να ψάξει την παγωμένη χώρα.

Πέρασε πολλές περιπέτειες: ταξίδεψε με άμαξες, βρέθηκε με κλέφτες και κακούς, πέρασε δάση και βουνά, έφτασε στη Λαπωνία και τη Φιλανδία και όσο πλησίαζε, τόσο το κρύο δυνάμωνε. Ο ατμός της ανάσας της Γκρέντας γινόταν όλο και πιο πυκνός . Προσευχόταν και ένιωθε πως την είχαν περικυκλώσει χιλιάδες άγγελοι που την προστάτευαν. Οι άγγελοι άγγιζαν τα χέρια και τα πόδια της, κι εκείνη πια δεν ένιωθε σχεδόν καθόλου κρύο, ώσπου έφτασε στο παλάτι της Βασίλισσας του Χιονιού ατρόμητη και γενναία.

Η εικόνα που αντίκρισε ήταν αυτή ακριβώς που της είχε περιγράψει το κοράκι. Όλα κρύα, παγωμένα και μια λίμνη ραγισμένη σε χίλια ακριβώς κομμάτια, τόσο ίδια μεταξύ τους, σαν να τα χώρισε χέρι θεϊκό. Η Βασίλισσα του Χιονιού καθόταν πάντα στο κέντρο αυτής της λίμνης όταν βρισκόταν στην πατρίδα της.

Ο μικρός Κέι ήταν μελανός, σχεδόν μαύρος από το κρύο, αλλά δεν έδινε σημασία, γιατί η Βασίλισσα του Χιονιού μ’ ένα φιλί, τού είχε διώξει εκείνο το συναίσθημα της ανατριχίλας που ένιωθε κάποτε και η καρδιά του ήταν σαν ένα κομμάτι πάγος. Έπαιζε ανάμεσα στα παγωμένα κομμάτια ενώνοντάς τα μεταξύ τους με κάθε πιθανό τρόπο, όπως κάνουν οι άνθρωποι με τα κομμάτια των παζλ. Συχνά έγραφε ολόκληρες λέξεις, αλλά υπήρχε μια λέξη που δεν μπορούσε να σχηματίσει. Ήταν η λέξη «αιωνιότητα».

Η Βασίλισσα του Χιονιού τού είχε πει πως όταν μπορέσει να τη σχηματίσει σωστά, θα γινόταν αφέντης του εαυτού του και θα του δώσει όλον τον κόσμο καθώς και ένα καινούριο ζευγάρι παγοπέδιλα. Όμως εκείνος δεν κατάφερνε να τη σχηματίσει σωστά.

Η μικρή Γκέρντα πέρασε τις πύλες του παλατιού, επαναλαμβάνοντας τη βραδινή της προσευχή. Μπήκε στη θεόρατη αίθουσα. Είδε τον Κέι, τον αναγνώρισε, έτρεξε προς το μέρος του κι έπεσε πάνω του φωνάζοντας δυνατά το όνομά του.

Εκείνος στεκόταν απαθής όπως και πριν, ψυχρός, παγωμένος κι ακίνητος. Η σκληρότητά του πάγωσε βαθιά τη δύστυχη Γκέρντα. Τα ζεστά, πικρά δάκρυά της κύλησαν πάνω στον Κέι κι άγγιξαν την καρδιά του. Έλιωσαν τον πάγο και παρέσυραν μαζί του το μικρό κομματάκι του καθρέφτη που είχε καρφωθεί εκεί. Ο Κέι την κοίταζε και ξαφνικά ξέσπασε σε λυγμούς. Έκλαιγε ώσπου το γυάλινο κομματάκι γλίστρησε από το μάτι του και παρασύρθηκε από τα δάκρυά του. Αμέσως την αναγνώρισε και ξεφώνισε το όνομά της.

Αγκάλιασε σφιχτά την Γκέρντα, ενώ εκείνη έκλαιγε και γελούσε. Ακόμα και τα κομμάτια πάγου πήραν μέρος στη χαρά τους. Χόρευαν ολόγυρα ευτυχισμένα, κι όταν κουράστηκαν, έπεσαν στη γη σχηματίζοντας τη λέξη «αιωνιότητα».

Έτσι ο Κέι έγινε κυρίαρχος του εαυτού του.

Η Γκέρντα φίλησε τα μάγουλά του κι αμέσως έγιναν ολόδροσα και λαμπερά όπως παλιά. Φίλησε τα μάτια του κι έγιναν κι έλαμψαν σαν τα δικά της, φίλησε τα χέρια του και τα πόδια του κι έγινε ξανά γερός κι ευτυχισμένος.

Η Βασίλισσα του Χιονιού μπορούσε να δει πια την ελευθερία του Κέι γραμμένη καταμεσής στη λίμνη, με αστραφτερά γράμματα από πάγο.

Πιάστηκαν από το χέρι και, καθώς προχωρούσαν, οι αέρηδες καταλάγιαζαν κι ο ήλιος λαμπερός ξεμύτιζε ανάμεσα από τα σκοτεινά σύννεφα.

Πήραν δυο χαρούμενους τάρανδους που έφεραν πίσω τον Κέι και την Γκέρντα στο μικρό ζεστό σπιτάκι τους.

Ανέβηκαν μαζί τα σκαλιά και μπήκαν στο γνώριμο δωμάτιο. Το ρολόι χτυπούσε και οι δείκτες γύριζαν όπως παλιά. Μόνο μια διαφορά υπήρχε: μέσα τους ήταν διαφορετικοί γιατί είχαν πια ωριμάσει.

Οι τριανταφυλλιές στη στέγη άνθιζαν μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο και κάτω από αυτές βρίσκονταν τα σκαμνάκια των παιδιών.

Ο Κέι και η Γκέρντα κάθισαν πιασμένοι ακόμα από το χέρι. Ξέχασαν την παγωμένη και απατηλή λαμπρότητα της Βασίλισσας του Χιονιού. Τους φαινόταν πια σαν ένα μακρινό δυσάρεστο όνειρο. Η γιαγιά τους, που είχε γεράσει πια, καθόταν στη λιακάδα και διάβαζε τη Βίβλο που έλεγε πως μόνο όσοι γίνουν σαν τα παιδιά θα κληρονομήσουν τη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο Κέι και η Γκέρντα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και στη στιγμή κατάλαβαν τα λόγια του ύμνου:

ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΝΗ ΚΑΡΔΙΑ

ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΟΨΗ ΤΟΥ ΘΑ ΔΟΥΜΕ

ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΖΟΥΜΕ



Και τότε κάθισαν και οι δυο, μεγάλοι κι όμως πάντα παιδιά, παιδιά στην καρδιά, και γύρω τους χαμογελούσε ένα πανέμορφο και ζεστό καλοκαίρι.





ΤΕΛΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ;

Είναι το Θέατρο αναγκαίο στην μάθηση των παιδιών…..


Κάθε γεγονός ης ζωής μας, κάθε συναίσθημα, κάθε φαντασία, μπορούμε να το κάνουμε θέατρο. Από την στιγμή λοιπόν που κάποιος με ευχαρίστηση εκφράζεται είτε με την κίνηση είτε με το λόγο, είτε και με τα δυο, η δραστηριότητα αυτή είναι παιχνίδι θεατρικό.

Συχνά στις μέρες μας γίνεται λόγος για το θέατρο στα σχολεία, το θεατρικό παιχνίδι, την θεατρική αγωγή. Μοιάζει σαν να λέμε κυκλοφοριακή αγωγή. Εύλογα θα ρωτούσε κάποιος, δηλαδή τα παιδιά διδάσκονται πως να συναναστρέφονται;Αν το θέατρο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, τότε όταν το μεταφέρουμε σε ένα παιδί σαν γνώση μέσα από το παιχνίδι, τότε του προσφέρουμε τον κόσμο ολόκληρο.Στο θεατρικό παιχνίδι δεν υπάρχει προκαθορισμένο θεατρικό έργο, όπως στο θέατρο. Στο θεατρικό παιχνίδι δίνουμε στα παιδιά ευκαιρίες να εκφραστούν δημιουργικά, να πουν τις ιδέες τους, να εφεύρουν μια ιστορία, να δημιουργήσουν ένα παραμύθι. Να συζητήσουν, ν’ αποφασίσουν, να δώσουν διάφορες λύσεις στην ιστορία τους η οποία έχει την ευελιξία να διαμορφώνεται συνεχώς. Δεν υπάρχουν περιορισμοί και αυτή είναι η σημαντική διαφορά που το διακρίνει σε σύγκριση με το θέατρο. Είναι θα λέγαμε ένα παιχνίδι ύπαρξης και ελεύθερης έκφρασης, γιατί τα παιδιά υποδύονται τους εαυτούς τους, ενώ στο θέατρο οι ηθοποιοί υποδύονται έναν ξένο προς αυτούς ρόλο. Για τα παιδιά το θεατρικό παιχνίδι είναι η ψυχαγωγία τους, για τους ηθοποιούς όμως το θέατρο είναι μια επαγγελματική πράξη. Σκοπός του θεατρικού παιχνιδιού είναι να βοηθήσει τα παιδιά να οργανώσουν δημιουργικά και να εξωτερικεύσουν με πληρότητα τις προσωπικές τους εμπειρίες, ιδέες και συναισθήματα σε ποικίλες εκφραστικές μορφές και να αναπτύξουν προοδευτικά την απαραίτητη ευαισθησία απέναντι στα καλλιτεχνικά δημιουργήματα όπως και σε κάθε εκδήλωση του ωραίου στη φύση και τη ζωή. Είναι η ανάγκη να δωθεί στο παιδί και τον έφηβο η δυνατότητα να πειραματιστεί, να απελευθερώσει το σώμα του, να χαρεί, να παίξει και παράλληλα να αποκομίσει γνώσεις και εμπειρίες. Να εκφράσουν ελεύθερα και αβίαστα τον ψυχικό τους κόσμο και την προσωπική τους γνώμη.Στο θεατρικό παιχνίδι τα παιδιά εκφράζονται με το σώμα, αυτοσχεδιάζουν ελεύθερα, εκμεταλλεύονται το τυχαίο, συνδέουν αυτή τη δραστηριότητά τους με τις εικαστικές τέχνες, με τη μουσική, με τη ρυθμική και το χορό, εκφράζουν ελεύθερα τα καθημερινά προσωπικά τους βιώματα ή επινοούν φανταστικά θέματα. Είναι θα λέγαμε μια σύνθεση των επιμέρους καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων.Το θεατρικό παιχνίδι λειτουργεί σαν μια μικρή κοινωνική ομάδα, μια δημοκρατικά οργανωμένη ομάδα με κανόνες, οι οποίοι όταν τηρούνται απ’ όλους τους παίκτες της, δημιουργεί ένα κλίμα αλληλεγγύης, φιλίας, συντροφικότητας και κοινωνικότητας.Το θεατρικό παιχνίδι προσφέρει στο παιδί την ευκαιρία να εξερευνήσει, να πειραματιστεί, να εκφραστεί αυθόρμητα, ώστε να οδηγηθεί ομαλά στο στόχο του θεατρικού παιχνιδιού που δεν είναι άλλο από την απόκτηση μιας ολόπλευρα αναπτυγμένης προσωπικότητας, με ανεξάρτητη σκέψη και με δημιουργική φαντασία, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου (ομάδα).Με το θεατρικό παιχνίδι το παιδί μπορεί να αποδεσμεύσει τις δημιουργικές του ικανότητες, να απελευθερώσει τη φαντασία του, έτσι οδηγείται στη αβίαστη επικοινωνία και στην καλλιέργεια των ανθρωπίνων σχέσεων. Ιδιαίτερα στο νηπιαγωγείο, όπου τα παιδιά, εξαιτίας του περιορισμένου λεξιλογίου, δεν μπορούν να εκφράσουν με το λόγο τις ψυχικές τους, ευχάριστες ή δυσάρεστες, καταστάσεις. Δίνει στο παιδί δυνατότητες να ικανοποιήσει βιολογικές ανάγκες για κίνηση και δράση. Παίζοντας μέσα στην ομάδα βιώνει με τον καλύτερο τρόπο την παιδική του ηλικία. Αλλά παράλληλα υπακούει με προθυμία στους κανόνες του παιχνιδιού και της ομάδας. Μέσα από το παιχνίδι συνειδητοποιεί την έννοια της δικαιοσύνης, της ισότητας, της συνεργασίας, ανακαλύπτει για πρώτη φορά την έννοια της αυτογνωσίας.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Για το θέατρο συνήθως χρειάζεται ένας χώρος(αίθουσα του θεάτρου), ενώ για το θεατρικό παιχνίδι χρειάζεται κυρίως μια ομάδα ανθρώπων που θέλουν να εκφραστούν, μπορεί κανείς να παίξει όπου θέλει. Το θεατρικό παιχνίδι δεν έχει σκηνοθέτη, το ρόλο αυτό τον παίζει ο εμψυχωτής- συντονιστής. Στο θεατρικό παιχνίδι δεν κάνουμε πρόβες όπως στο θέατρο, ούτε αποστηθίζουμε ρόλους. Ο αυτοσχεδιασμός είναι το αποτέλεσμα της λειτουργικής φαντασίας της ομάδας. Ο αυτοσχεδιασμός είναι το κείμενο και σκηνικά το ίδιο το σώμα και το μυαλό μας. Σκηνικά δεν υπάρχουν, ένα απλό πανί ή οποιοδήποτε αντικείμενο, μπορεί να είναι το κοστούμι ή το σκηνικό στο θεατρικό παιχνίδι.Βοηθά τα παιδιά και τους νέους αλλά και μεγαλύτερους ανθρώπους (στην τελευταία βέβαια περίπτωση ονομάζεται ψυχόδραμα). Να συνειδητοποιήσουν τη σύνδεση όλων των επιμέρους καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του σχολείου, καθώς και τη σύνδεση του σχολείου με το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Να βελτιώσουν την ψυχοκινητική τους έκφραση και να δραστηριοποιηθούν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Να ανακαλύψουν νέες δημιουργικές δυνατότητες και τρόπους επικοινωνίας. Να εξοικειωθούν με την τέχνη του θεάτρου. Να αποκτήσουν θεατρική παιδεία. Να αναπτύξουν διάφορες δεξιότητες όπως η χρήση του σώματος και της φωνής. Να αντιληφθούν θεατρικές έννοιες ή ακόμα και να τις ανακαλύψουν. Να αποκτήσουν θετική στάση απέναντι στο θέατρο. Να αποκτήσουν γνώσεις για την ιστορία του θεάτρου, παίζοντας. Το θεατρικό παιχνίδι δεν είναι κάτι βαρετό, άρα βοηθά στο να διασκεδάζουν τα παιδιά.Με το θεατρικό παιχνίδι γινόμαστε ικανοί να καταλήξουμε σε κάποιο «δρώμενο» με βάση το παιχνίδι, την έκφραση, την ελεύθερη δημιουργία. Να εκφράσουμε ελεύθερα τα συναισθήματά μας και τα προβλήματα, που μπορεί να μη μπορούμε να τα εκφράσουμε. Να ξεπεράσουμε προβλήματα προσαρμογής και επικοινωνίας.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ.

Το θεατρικό παιχνίδι εξελίσσεται σε 3-4 φάσεις.

Α. Η φάση της απελευθέρωσης: Σε αυτή προσπαθούμε με διάφορα παιχνίδια, κινητικές ασκήσεις, σωματική έκφραση, να καταφέρουμε τα παιδιά αλλά και τους νέους να αισθανθούν και πάλι παιδιά και ελεύθεροι να κάνουν πράγματα που στην καθημερινή τους ζωή θα ήταν αστεία και γελοία αλλά εδώ είναι μέρος του παιχνιδιού. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η εξοικείωση μεταξύ των μελών της ομάδας, η επικοινωνία, έτσι αποδεσμεύονται από τις συστολές και τις επιφυλακτικότητας. Στο σημείο αυτό αρχίζει η δεύτερη φάση.

Β. Η φάση της αναπαραγωγής:Συζητάμε θέματα και ιδέες ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδο της ομάδας, προσπαθούμε αυτά τα θέματα και τις ιδέες να τα συγκλίνουμε σε έναν άξονα, ένα θέμα, μια κατεύθυνση. Χωρίζουμε τα παιδιά σε ομάδες για να δουλέψουν το θέμα. Τότε τα μέλη της ομάδας αυτοσχεδιάζουν, παίζουν για τον εαυτό τους. Διαλέγουν τους ρόλους που θέλουν, μπαίνουν σε ομάδες ρόλων αρχίζει η μεταμφίεση στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Θα ψάξουν στα διάφορα αντικείμενα που θα βρουν στο χώρο και θα στήσουν την παράστασή τους. Φυσικά τα αντικείμενα δεν είναι άλλα από μια καρέκλα για παράδειγμα, η ομάδα ονομάζει την καρέκλα, ως σπίτι και αυτό είναι, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Οι θεατές που πάντα είναι τα μέλη των υπόλοιπων ομάδων, το δέχονται σαν δεδομένο και η παράσταση αρχίζει.

Γ. Η φάση της εκτέλεσης.Η φάση αυτή είναι μια καθαρά δημιουργική φάση, δηλαδή, θεατρική. Τα παιδιά με βασικά εργαλεία έκφρασης το σώμα και την κίνηση, τον λόγο και την εικόνα, φτάνουν μόνα τους σε μια σύνθεση παίζουν τα θέματα που έχουν ήδη αυτοσχεδιάσει.

Δ. Η φάση της ανάλυσης. Η ομάδα μετά την παράσταση ακολουθεί συζήτηση. Τα παιδιά συζητάνε τα όσα είδαν ή συζητάνε τα όσα είδαν και όσες απορίες τους δημιουργήθηκαν. Το πιο σημαντικό είναι ότι λένε τη γνώμη τους για τα θέματα που τους απασχόλησαν και αυτοσχεδίασαν πάνω σε αυτά. Αν θέλουν βρίσκουν ένα άλλο τέλος στον αυτοσχεδιασμό τους και ξαναρχίζουν το παιχνίδι. Βέβαια το θεατρικό παιχνίδι δεν είναι μόνο ψυχαγωγία, αποτελεί το μέσο για την ενεργοποίηση του παιδιού, στην απελευθέρωση της φαντασίας του, στην καλλιέργεια της ψυχής του, την εξοικείωση του με το θέατρο, που είναι τέχνη σύνθετη παιδευτική και βαθύτατα κοινωνική.Υλικά που χρειάζονται για το θεατρικό παιχνίδι:Στην συνέχεια θα περιγράψουμε τα υλικά που είναι απαραίτητα για την επίτευξη του σκοπού μας. Για το θέατρο συνήθως χρειάζεται ένας χώρος ( αίθουσα του θεάτρου), ενώ για το θεατρικό παιχνίδι χρειάζεται κυρίως μια ομάδα ανθρώπων που θέλουν να εκφραστούν, μπορεί κανείς να παίξει όπου θέλει. Το θεατρικό παιχνίδι δεν έχει σκηνοθέτη, το ρόλο αυτό τον παίζει ο εμψυχωτής- συντονιστής. Στο θεατρικό παιχνίδι δεν κάνουμε πρόβες όπως στο θέατρο, ούτε αποστηθίζουμε ρόλους. Ο αυτοσχεδιασμός είναι το αποτέλεσμα της λειτουργικής φαντασίας της ομάδας. Ο αυτοσχεδιασμός είναι το κείμενο και σκηνικά το ίδιο το σώμα και το μυαλό μας. Σκηνικά δεν υπάρχουν, ένα απλό πανί ή οποιοδήποτε αντικείμενο, μπορεί να είναι το κοστούμι ή το σκηνικό στο θεατρικό παιχνίδι.

By Anna R.

«Το σχολικό θέατρο στη διδακτική πράξη και τη σχολική ζωή»



 «Η κουλτούρα είναι αυτό που μένει, όταν τα έχεις ξεχάσει όλα»

 Οι θεατρικές δραστηριότητες είναι πολύτιμο συστατικό στοιχείο για την κουλτούρα των αυριανών πολιτών. Όταν θα έχω ξεχάσει τις περισσότερες γνώσεις, θα θυμάμαι τις εμπειρίες συνεργασίας, δημιουργικής έκφρασης και επικοινωνίας που μου χάρισε το βίωμα του σχολικού θεάτρου.

 Από το σχολείο της απομνημόνευσης στο σχολείο της ανάπτυξης της προσωπικότητας και των εκφραστικών δυνατοτήτων του μαθητή.

 Πολλοί είναι οι τρόποι που η τέχνη του θεάτρου έχουν θέση στην εκπαίδευση. Ένας μόνον απ’ αυτούς είναι το σχολικό θέατρο, η ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση ενώπιον θεατών.

 Ίσως όχι, όμως, και ο πιο ενδιαφέρων τρόπος.

 Πιο ενδιαφέρων τρόπος είναι η διδασκαλία της δραματικής τέχνης, μέσα από το μάθημα της αισθητικής αγωγής και όχι μόνο.

 Η δραματική τέχνη ως εκπαιδευτικό εργαλείο για:

 Καλλιέργεια γλώσσας

 Αποδοχή διαφορετικότητας

 Ασκήσεις συλλογικότητας, επικοινωνίας, φαντασίας, δημιουργικής έκφρασης, ελευθερίας και πειθαρχίας μαζί

 Αισθητική αγωγή : συμπληρώνουμε ώρες για Γλώσσα, Μαθηματικά κ.τ.λ.

 Είδη μάθησης στο οποίο στοχεύει η τέχνη του θεάτρου:

 Βιωματική : τα παιδιά, μέσα από υποθετικές καταστάσεις, βιώνουν ρόλους και συναισθηματικές καταστάσεις

 Συνεργατική: όλες οι δραστηριότητες πραγματοποιούνται σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες στις οποίες συνεισφέρουν όλοι και ο καθένας οικοδομεί πάνω στη σκέψη του άλλου. Συνεργάζονται και συνδημιουργούν.

 Ενεργητική: η δασκάλα ή ο δάσκαλος δεν επιχειρούν να μεταδώσουν γνώσεις, αλλά κίνητρα μάθησης , να ενδυναμώσει τους μαθητές και τις μαθήτριες να οικοδομήσουν μόνοι τους τη γνώση και να αισθανθούν ότι η γνώση τους ανήκει. Ο εκπαιδευτικός είναι συνεργάτης και σύντροφος στο ταξίδι της μάθησης. Δημιουργείται μια σχέση αμοιβαίας ανταπόδοσης, καθώς ο πρώτος προσφέρει εμπειρία από τη ζωή και ο δεύτερος φρέσκια ματιά για τα πράγματα. Οι δραστηριότητες, εξάλλου, προσφέρουν δράσεις «χωρίς ποινές», αφού οι μαθητές και οι μαθήτριες τολμούν και δοκιμάζουν καινούριες ιδέες και , χωρίς να υποστούν τις συνέπειες που θα είχαν αν το έκαναν αυτό στη ζωή. Έτσι αναπτύσσουν σεβασμό και εμπιστοσύνη στο δάσκαλο ή τη δασκάλα.

 Κριτική σκέψη και κοινωνική ευθύνη: οι μαθητές και οι μαθήτριες καλούνται να διερευνήσουν κοινωνικά θέματα, να θέσουν ερωτήματα που αφορούν πρακτικές , αξίες και στάσεις ζωής, να αντιμετωπίσουν διλήμματα, να πάρουν αποφάσεις, να δράσουν, να γίνουν υπεύθυνοι.

 Θέματα μπορούν να προκύψουν από τα ενδιαφέροντα των παιδιών ή την προτροπή του δασκάλου ή της δασκάλας σε κοινωνικά θέματα όπως: διαφορετικότητα(αλλοδαποί), βία, εκμετάλλευση, κτητικότητα, ειλικρίνεια, ανταγωνισμός, εχεμύθεια κ.τ.λ., τα οποία μπορεί να συνδέονται με τα μαθήματα του αναλυτικού προγράμματος (παράδειγμα στο τέλος) και φυσικά βάζουμε τους παραπάνω στόχους.

 Το ερέθισμα μπορεί να αποτελέσει την πηγή για την ιστορία της δραματοποίησης:

 Είδηση

 Ποίημα

 Διήγημα

 Κινηματογραφικό έργο

 Παραμύθι

 Μύθος

 Πίνακας ζωγραφικής

 Πραγματική ιστορία

 Φωτογραφία

 Τώρα θα μου πείτε πώς εγώ, που δεν έχω σχέση με το θέατρο, θα συντονίσω τις ομάδες και το αποτέλεσμα θα είναι αυτό έχω καθορίσει σύμφωνα με τους στόχους;

 Ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος δάσκαλος ή δασκάλα το καταφέρνει. Τα παιδιά από μόνα τους δημιουργούν απίστευτες καταστάσεις και φαντασιώνουν πράγματα που τις περισσότερες φορές, δεν περνούν από το μυαλό μας.

 Το πιο σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε εμείς τις προϋποθέσεις , τα ερεθίσματα, το χώρο και το χρόνο.

 Αγωγή του λόγου. Κάτι που μπορούμε να το καταφέρουμε με το θέατρο. Ο λόγος θα πρέπει να είναι καθαρός για να επιτευχθεί η επαφή και η συνεννόηση με το κοινό. Υπάρχουν ειδικές ασκήσεις για τα όργανα της άρθρωσης στη στοματική κοιλότητα, δηλ. η γλώσσα, ο μαλακός ουρανίσκος, τα χείλη και η κάτω σιαγόνα. Π.χ. για να αρθρώσεις σωστά το φ και το αντίστοιχό του β θα πρέπει το κάτω χείλος σου να ανέβει στην κοπτική γραμμή των πάνω δοντιών. Ανάλογες ασκήσεις υπάρχουν και για πολλά σύμφωνα τα οποία πολλά παιδιά δεν προφέρουν σωστά ή δεν ακούγονται σωστά. Το να ανοιγοκλείνω καλά το στόμα μου όταν μιλάω το καταφέρνω κάνοντας ασκήσεις ειδικές που με βοηθούν πάρα πολύ στη σωστή άρθρωση. Πολλές φορές όταν μιλούν τα παιδιά τρώνε τις καταλήξεις των λέξεων δηλ. δεν ακούγονται σχεδόν καθόλου. Αυτό πάλι μπορούμε να το διορθώσουμε με την ενασχόλησή μας με το θέατρο.(φωτοτυπία με τις ασκήσεις για σωστή άρθρωση)

 Το σχολικό θέατρο, λοιπόν, έχει σχέση με τις καλές τέχνες, την ιστορία, την πολιτισμική συνείδηση και τη συλλογική μνήμη ενός λαού, τον επαναπροσδιορισμό των πάσης φύσεως αξιών και ιδεών.

 Γιατί αλήθεια, τι σημαίνει παιδεία-μόρφωση, αν όχι ψυχο-πνευματική καλλιέργεια και γνωριμία με τις ποικίλες μορφές της ζωής και της τέχνης; Και ποια άλλη τέχνη διαθέτει τόση μεγάλη ποικιλία από μορφές(λογοτεχνία, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, μουσική κ.τ.λ.) όση το θέατρο;

Σας ευχαριστώ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Το ζεστό και γλυκό παραμύθι των ζεγλυκών


(δραματοποίηση)





Σε μια μακρινή χώρα οι άνθρωποι ζουν ευτυχισμένοι.

Κάθε παραμονή Χριστουγέννων όλοι φτιάχνουν στα σπιτικά τους γλυκά. Όλη η πολιτεία μοσχοβολάει κανέλα, βανίλια και τριαντάφυλλο.

Οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, κάνουν βόλτα στις στολισμένες πλατείες, χαζεύουν τις πολύχρωμες βιτρίνες και χαμογελούν.

Κουβαλούν κρεμασμένο στη ζώνη τους ένα σακουλάκι με μικρές, απαλές φούσκες, που τις λένε ζεγλυκά, επειδή ζεσταίνουν και γλυκαίνουν τους ανθρώπους. Κάθε φορά, αυτή τη μέρα, χαρίζουν σε όποιον έχει ανάγκη ένα ζεγλυκό. Αυτός που το χρειάζεται, το ζητά. Ο άλλος βάζει το χέρι στο σακούλι και του το προσφέρει.

Τα ζεγλυκά είναι ανεξάντλητα.

Όμως αυτό δε συμφέρει την κακιά μάγισσα, που δεν μπορεί να πουλήσει ούτε τα φίλτρα της, ούτε τα χάπια της! Αποφασίζει να δημιουργήσει έλλειψη, αυτήν την παραμονή Χριστουγέννων, σφυρίζοντας στο αυτί ενός χωρικού ότι τα ζεγλυκά, πιθανόν, κάποια στιγμή να εκλείψουν.

Μάγισσα: «Αν η γυναίκα σου δίνει τα ζεγλυκά της στον καθένα, δε θα μείνει τίποτα για σένα».

Η ζήλια, η αμφιβολία, η υποψία κάνουν την εμφάνισή τους... Ο σύζυγος αρχίζει να προσέχει τη γυναίκα του, η οποία ελέγχει τα παιδιά της... Πολύ γρήγορα κολλάει όλο το χωριό. Οι άνθρωποι διστάζουν να ανταλλάξουν ζεγλυκά. Η έλλειψή τους τούς κάνει όλο και πιο θλιμμένους, όλο και πιο σκυθρωπούς, αρρωσταίνουν, μαραίνονται και πεθαίνουν.

Η μάγισσα δεν προλαβαίνει να πουλάει τα φίλτρα της, αλλά τίποτα δε γίνεται. Επειδή δε θέλει να χάσει όλη την πελατεία της, επινοεί ένα κόλπο. Προσφέρει στους χωρικούς σακουλάκια κρυο-δαγκωνιές. Είναι μικρές φούσκες, που μοιάζουν κάπως με τα ζεγλυκά, αλλά όταν τα παίρνει κανείς, αισθάνεται παγωνιά και πονάει. Οι άνθρωποι αρχίζουν να ανταλλάζουν κρυο-δαγκωνιές... Δεν πεθαίνουν πια, αλλά καταναλώνουν πολλά χάπια και φίλτρα της μάγισσας.



Αυτές τις γιορτινές μέρες οι άνθρωποι δε μιλούν πια, δε χαμογελούν και δε νιώθουν τη ζεστασιά που φέρνει η γέννηση του Χριστού.

Τότε εμφανίζεται η Ζουλί Ντουντού. Είναι μια όμορφη, εγκάρδια γυναίκα, που ξέρει να μιλά στα παιδιά και η οποία δεν έχει ακούσει ποτέ για την έλλειψη των ζεγλυκών. Δίνει ελεύθερα σε όλους ζεγλυκά, κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των χωρικών. Χαμογελά πολύ, τα παιδιά αισθάνονται όμορφα μαζί της κι εκείνη τα γεμίζει χάδια και φιλιά. Τα παιδιά τη λατρεύουν. Και αρχίζουν να ανταλλάζουν ζεγλυκά δωρεάν, εύκολα, για την ευχαρίστησή τους. Βλέποντας αυτό οι ενήλικες, γεμάτοι δυσπιστία, αρχίζουν να φτιάχνουν κανόνες για να ρυθμίσουν τις συναλλαγές των ζεγλυκών...

1ος Ενήλικας: Κανόνας 1ος: όταν θα σας ζητούν ζεγλυκό θα ρωτάτε τους γονείς σας.

2ος Ενήλικας: Κανόνας 2ος: αν σας το επιτρέψουν οι γονείς σας και εφόσον έχετε πολλά, θα δίνετε ζεγλυκά.

3ος Ενήλικας: Κανόνας 3ος : όταν παίρνετε ένα ζεγλυκό θα δίνετε μια κρυο-δαγκωνιά. Έτσι θα αποκτήσετε πολλά ζεγλυκά και δε θα σας λείψουν ποτέ.

Τα παιδιά φοβήθηκαν και άρχισαν να εφαρμόζουν του κανόνες των γονιών τους.

Όμως κατάλαβαν πως έτσι δεν αισθάνονταν όμορφα, δεν ήταν χαρούμενα, έδιναν κρυο-δαγκωνιές σε αγαπημένους φίλους και φίλες τους και να μένουν το καθένα μόνο του χωρίς παρέα, χωρίς παιχνίδι.

Αποφασίζουν, λοιπόν, να δράσουν όλα μαζί.

Φωνάζουν τη Ζουλί Ντουντού και φτιάχνουν, με τη βοήθειά της, μια τεράστια τούρτα ζεγλυκιά, που όποιος την δοκίμαζε θα έδινε πάντα κάτι σ’ αυτόν που είχε ανάγκη.

Φυσικά πρώτη δοκίμασε η κακιά μάγισσα που αμέσως μεταμορφώθηκε σε μια καλή γυναίκα, που από εκείνη τη μέρα έφτιαχνε και έδινε σε όλους τους φτωχούς της πολιτείας πολλά ζεγλυκά. Αλλά και οι φτωχοί, όταν είχαν, της έδιναν κι αυτοί.

Σε λίγες μέρες όλοι έδιναν και έπαιρναν ζεγλυκά και ζούσαν πάλι ευτυχισμένοι.

Ιδιαίτερα τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς όλοι έδιναν πολλά ζεγλυκά δηλαδή: αγάπη, ζεστασιά, φροντίδα, καλοσύνη, σεβασμό, χαρά, παρηγοριά, συνεργασία, βοήθεια και συγχώρεση.

Έτσι κι εμείς σήμερα φτιάξαμε ζεγλυκά για εσάς και εσείς με τη σειρά σας να φτιάξετε πολλά ζεγλυκά για όλους τους ανθρώπους του κόσμου.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!



Διασκευή παραμυθιού: Αποστολίδου Ελισάβετ

ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗΣ

Ο ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗΣ


Προσαρμογή: Βέτα Αποστολίδου



ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Παραμονή Χριστουγέννων και όλα τα παιδιά της πολιτείας λένε τα κάλαντα. Από παντού ακούγονται χριστουγεννιάτικες μελωδίες.

(γέλια παιδιών, βγαίνουν από τα πλαϊνά θεωρεία και τραγουδούν το ζωντανό τραγούδι με συνοδεία της μουσικού)

(Ανοίγουν τα φώτα της σκηνής, η Μαρί και ο Φρίτς κάθονται και κάνουν πως κοιμούνται)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Αυτό είναι το σπίτι των Σταλμπάουμ. Και αυτά είναι τα παιδιά, η Μαρί και ο Φρίτς. Την παραμονή των Χριστουγέννων γινόταν πάντα ένα μεγάλο πάρτι. Τα παιδιά περίμεναν ώρες μέχρι να φτάσουν οι καλεσμένοι. Το σπίτι ήταν γεμάτο μοσχοβολιές από το ψήσιμο τη μέντα και τη σοκολάτα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ακούστε κάτι γινόταν πίσω από την πόρτα του καθιστικού! Ω!!! Να και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. (κίνηση παιδιών-μουσική)

(μπαίνουν με τη μουσική οι καλεσμένοι)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ήρθαν όλοι οι καλεσμένοι, θείοι, θείες και ξαδέλφια. Όλοι με πανέμορφα ρούχα για το πάρτι. Ήρθαν εδώ για την πιο ευτυχισμένη νύχτα του έτους.(κίνηση χαιρετισμός μεταξύ τους)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Το δέντρο ήταν πανέμορφο και περιτριγυρισμένο από τα πιο δελεαστικά δώρα. Αλλά πρώτα έπρεπε να αρχίσουν τα παιχνίδια και οι χοροί των Χριστουγέννων.(χορός παιδιών)

(η μουσική αλλάζει ξαφνικά, μπαίνουν ο νονός, ο ανιψιός με τρία μεγάλα κουτιά που είναι μέσα τρία κουρδιστά παιχνίδια-παιδιά)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Μα τι ήταν αυτό; Ποιος ήταν αυτός; Ένας άγνωστος άντρας με τρία τεράστια κουτιά … και ένα αγόρι. Η Μαρί τον αναγνώρισε. Ήταν ο νονός της ο Ντροσελμάγιερ.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Συνέβαιναν μαγικά πράγματα όταν ερχόταν στο σπίτι. Και ο ανιψιός …. Του νονού της!!! Δεν τον είχε γνωρίσει μέχρι τώρα.(κίνηση –χαιρετισμός)

ΠΑΙΔΙΑ: Μαγεία, μαγεία, μαγεία!!!

(μουσική-ο νονός ανοίγει το πρώτο κουτί με μαγικές κινήσεις και βγαίνει το πρώτο κουρδιστό παιχνίδι και κάνει κάποιες κινήσεις, τα παιδιά καθιστά επαναλαμβάνουν, το ίδιο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα δύο)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Αφού ο νονός έβαλε ξανά τις μαγικές κούκλες στα κουτιά, έβγαλε παιχνίδια για τα παιδιά. Ένα ξύλινο αλογάκι για τη Μαρί. Ίσως όχι για εκείνη!!!

(τα παιδιά μαλώνουν , το διεκδικούν όλοι, χωρίζονται κορίτσια-αγόρια και το τραβούν από δεξιά και αριστερά- διελκυστίνδα)



ΠΑΙΔΙΑ: Ειιιι…χοπ, ….ειιιι…χοπ,ειιι…χοπ…..

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Αλλά υπάρχει κάτι καλύτερο!!! (βγάζει ο νονός από ένα κουτί έναν καρυοθραύστη) Ένας στρατιώτης με γερό σαγόνι!!! Είναι ένας καρυοθραύστης!!!! Ποιος θα τον πάρει;

(ο ανιψιός φέρνει ένα καλαθάκι γεμάτο καρύδια και ο νονός κάνει επίδειξη για το πώς δουλεύει δίνοντας στα παιδιά να φάνε καρύδια- στο τέλος δίνει τον καρυοθραύστη στη Μαρί αλλά ο Φρίτς της τον παίρνει και μα μια κίνηση τον ρίχνει κάτω και τον πατάει θυμωμένα-ο νονός μαλώνει τον Φρίτς και τον βάζει στην άκρη)

(ακολουθεί χορός με τα παιχνίδια δηλ. τα κορίτσια παίρνουν κούκλες κάθονται κυκλικά και τις νανουρίζουν ενώ τα αγόρια παίρνουν τα αλογάκια και τρομάζουν τα κορίτσια κάνοντας έναν κύκλο γύρω από τα κορίτσια)

(κάποια στιγμή ο ανιψιός φέρνει ένα μικρό κρεβατάκι και η Μαρί βάζει μέσα τον καρυοθραύστη-ακολουθεί ο συμβιβασμός και χορός όλων)

(χαιρετισμός-οι καλεσμένοι φεύγουν ενώ οι ήρωες παραμένουν δηλ. η Μαρί και ο ανιψιός κρατούν τα χέρια δείχνοντας πως δε θέλουν να αποχωριστούν)

(χαμηλώνουν τα φώτα η Μαρί μένει μόνη της και ξαπλώνει αγκαλιά με τον καρυοθραύστη)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:Η Μαρί κοιμήθηκε εκείνη τη νύχτα των Χριστουγέννων και ονειρεύτηκε το νονό Ντροσελμάγιερ και τον πολύ ξεχωριστό ανιψιό του.

(όνειρο: έρχεται ο νονός παίρνει σιγά-σιγά τον καρυοθραύστη και με ένα εργαλείο τον επισκευάζει)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Συνέβαιναν μαγικά πράγματα όταν ο νονός Ντροσελμάγιερ ερχόταν στο σπίτι.

ΝΟΝΟΣ:

Ώρες , ώρες και ρολόγια

Να χτυπάτε σιγανά

Ο βασιλιάς των ποντικιών έχει…καλό αυτί

Να του τραγουδήσετε ένα όμορφο τραγουδάκι

Χτύπα καμπανίτσα

Σε λίγο θα έρθει η ώρα του!

(η μουσική αλλάζει, ακούγονται κουκουβάγιες, αστραπές, βροντές, η Μαρί ξυπνάει τρομαγμένη και εμφανίζονται τα ποντίκια-χορός ποντικιών με τη Μαρί-τα ποντίκια φεύγουν και εμφανίζονται τα στρατιωτάκια, η Μαρί αγκαλιάζει το κρεβατάκι με τον καρυοθραύστη και ξαφνικά όλα γίνονται τεράστια-κατεβαίνουν μεγάλα δέντρα, φέρνουν ένα μεγάλο κρεβάτι με το Καρυοθραύστη ξαπλωμένο-εμφανίζονται πάλι τα ποντίκια και ξεκινάει η μάχη με τα στρατιωτάκια-η Μαρί ξυπνάει το Καρυοθραύστη …)

ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗΣ: Φίλοι! Αδέλφια!Θα σταθείτε στο πλευρό μου, να πολεμήσουμε τα ποντίκια;

ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ:ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!! Σαλπίστε επίθεση

(και ξιφομαχεί με τον αρχηγό των ποντικιών, ενώ και οι υπόλοιποι πολεμούν -στο τέλος η Μαρί του ρίχνει την παντόφλα της και ο αρχηγός πέφτει κάτω- τα υπόλοιπα ποντίκια τον σηκώνουν και τον βγάζουν έξω)

(ο Καρυοθραύστης, την ώρα που πέφτει ο αρχηγός των ποντικιών, του βγάζει το στέμμα που φορούσε και το φοράει στη Μαρί- την πιάνει από το χέρι και προχωρούν-σβήνουν τα φώτα)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Στο χιονισμένο δάσος , στη μαγεμένη χώρα βρέθηκαν η Μαρί και ο Καρυοθραύστης, που μεταμορφώθηκε σε πρίγκιπα. Οι νιφάδες του χιονιού χόρευαν χαρούμενες για την απρόσμενη αυτή επίσκεψη.(χορός νιφάδων)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η είδηση ήρθε στη χώρα της Ζαχαρένιας νεράιδας και των αγγέλων του χριστουγεννιάτικου δέντρου.(χορός αγγέλων κρατώντας μικρά χριστουγεννιάτικα δεντράκια και νεράιδας)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:Η νεράιδα έφερε όλες τις λιχουδιές της ώρας της: την καυτή σοκολάτα από την Ισπανία(εμφανίζονται τα παιδιά –σοκολάτες), τον καφέ από την Αραβία (εμφανίζονται τα παιδιά-καφέδες), το κινέζικο τσάι(εμφανίζονται τα παιδιά-κινεζάκια), τα χριστουγεννιάτικα μπαστουνάκια-καραμέλες (εμφανίζονται τα μπαστουνάκια) και τη δροσοσταλιά με τα λουλουδένια στεφάνια της(εμφανίζονται τα παιδιά-λουλούδια)

(έρχονται οι ήρωες χέρι-χέρι τους χαιρετούν όλους, τους ευχαριστούν-βγαίνουν πάλι τα αγγελάκια κρατώντας αυτή τη φορά άρπες)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η νεράιδα τους καλωσόρισε και ζήτησε να μάθει τις περιπέτειες του πρίγκιπα(ο πρίγκιπας με παντομίμα αναπαριστά τη μάχη του με τα ποντίκια)

(φεύγουν όλοι εκτός από τους ήρωες και τη νεράιδα- η νεράιδα κάνει ένα νόημα και εμφανίζεται μια μεγάλη τούρτα στην οποία τοποθετεί τους ήρωες)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Πρόσφερε ένα θαυμάσιο θρόνο στη Μαρί και τον Πρίγκιπα ενώ ανακοίνωσε ότι, προς τιμήν τους, θα χόρευαν όλοι με τη σειρά.







1. χορός Ισπανικός

2. χορός αραβικός

3. χορός κινέζικος

4. χορός μπαστουνιών

5. χορός δροσοσταλιάς με τα λουλούδια







ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Μαρί έπρεπε ν’ αφήσει τη Μαγεμένη χώρα, αν και όσα είχε δει, σαν ένα θαυμάσιο όνειρο, θα έμεναν στη μνήμη της για πάντα. Και ο Πρίγκιπας Καρυοθραύστης θα πήγαινε μαζί της αυτή τη μαγική παραμονή των Χριστουγέννων.

(εμφανίζονται οι νιφάδες, χορεύουν και σιγά-σιγά όλα τα παιδιά στη σκηνή-κάλαντα)





ΤΕΛΟΣ

"ΛΙΓΟΠΟΛΗ"

Λιγόπολη




Μια φορά και έναν καιρό πριν χρόνια ήταν ο Λίγος.

Την ίδια φορά όμως και τον ίδιο καιρό και η Πόλυ.



Ένα πρωί λοιπόν, καθώς ο Λίγος έβγαινε από το σπίτι του,

που δεν ήταν ούτε πολύ μικρό αλλά και ούτε πολύ μεγάλο,

σκόνταψε και παραπατώντας έπεσε πάνω στην Πόλυ..

«Καλά δε μπορείς να προσέχεις λίγο που πατάς?»

ρώτησε εκνευρισμένη η Πόλυ..

«Προσέχω και μάλιστα πολύ! Απλά παραπάτησα..»

απάντησε θιγμένος ο Λίγος!

Κι έπειτα χαμογελώντας απολογητικά της χάρισε μια καραμέλα..

«Να!» ,της είπε, «λίγο γλυκό λυπάμαι..»

Και εκείνη τότε του χαμογέλασε πολύ..



Λίγο πολύ καταλαβαίνετε τι έγινε! Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα..



Ο λίγος και η πολύ αγαπήθηκαν,

παντρεύτηκαν και έκαναν ένα παιδί, τον Ερμή..

Ζούσαν όλοι μαζί σε μια πόλη τη Λιγόπολη..



Στη Λιγόπολη δεν έτρωγαν πολύ, αλλά ούτε και λίγο,

δεν ήξεραν τι πάει να πει χοντρός, αλλά ούτε και αδύνατος.

Στα πανηγύρια και στις γιορτές δε χόρευαν πολύ, αλλά ούτε και λίγο..

Στη Λιγόπολη δεν ήταν κατσουφιασμένοι αλλά και ούτε μες στην τρελή χαρά

και αν αναρωτιέστε πως ήταν τα παιδιά στο σχολείο

λίγο πολύ κανείς τους δεν αρίστευε αλλά και ούτε έμενε στην ίδια τάξη..

Τα παγωτά και οι σοκολάτες μέσα στην κοιλίτσα τους

δεν ήταν σε αφθονία αλλά ούτε και σε έλλειψη..







οι Λιγοπολίτες ξυπνούσαν μέρα και κουρασμένοι από την μετριότητα

κοιμόντουσαν πάλι μέρα, λίγο πριν νυχτώσει

και αν ψάχνετε να βρείτε λάμπες στους δρόμους διακόπτες στα σπίτια προβολείς στα αυτοκίνητα… μάταια!

Μα το χειρότερο απ’ όλα είναι πως στη Λιγόπολη δεν υπάρχουν κεριά.







Ο Ερμής πως ήταν άραγε ?...

Είμαι λίγο ψηλός και πολύ κοντός,

στο τρέξιμο λίγο γρήγορος και στο περπάτημα λίγο αργός…

λίγο πολύ είμαι ο ήρωας σας και περνάω στη Λιγόπολη μέτριες ευτυχισμένες μέρες…



Στο σχολείο ο Ερμής δεν ήταν πολύ φίλος με κάποιο συμμαθητή του,

αλλά δεν έκανε και λίγη παρέα με όλους τους..

Αυτό όμως τον ενοχλούσε πάντα..

«Θες να γίνεις ο καλύτερός μου φίλος;»

είπε μια γκρίζα μέρα στο αγόρι που καθόταν δίπλα του..

«Τι θα πει ο καλύτερός σου φίλος;» αντερώτησε απορημένο το παιδί..

«Δε θα είμαστε λίγο φίλοι.. Αλλά πολύ! Πάρα πολύ!»

Αναφώνησε χαρούμενος ο Ερμής..

Μα ο συμμαθητής του τον κοίταξε χαμένος.. Δεν καταλάβαινε τίποτα!

Ο Ερμής άρχιζε σιγά σιγά να αισθάνεται πως δεν έμοιαζε ούτε λίγο ούτε πολύ

με τους ανθρώπους που ζούσαν στην πόλη του..

Στην πραγματικότητα δεν έμοιαζε καθόλου μαζί τους!



Με τι αισθανόταν ο Ερμής ότι έμοιαζε η ζωή του?

Με τον καθημερινό ελληνικό καφέ του πατέρα του… Μέτριος.

Αν και ο ίδιος κάθε πρωί του έλεγε: Μπαμπά!

Στον καφέ σου ή βάλε όλη τη ζάχαρη ή κλείδωσε τη στο ντουλάπι…









Και η μητέρα τότε χαμογελούσε αρκετά μα όχι και πολύ πλατιά!

Και έλεγε σιγανά στον Λίγο..

«Μέρα με τη μέρα αλλάζει ο Ερμής μας.. Δε μοιάζει με κανέναν εδώ..»



Ο Ερμής μια μέρα δεν μπορούσε να κοιμηθεί..



Άρχισε να στριφογυρίζει στο κρεβάτι του σηκώθηκε

και άρχισε να γράφει τις σκέψεις του,

έπαιξε και με το αγαπημένο του πολύχρωμο καρουζέλ

και με μάτια λίγο κλειστά και πολύ αινιγματικά άρχισε να σιγοτραγουδάει

«δε μπορεί να υπάρχει μόνο η μέρα… δεν μπορεί να υπάρχει μόνο η καλημέρα..»

Και όσο τραγουδούσε τόσο το δωμάτιο συμφωνούσε…

«Δε μπορεί να υπάρχει μόνο η μέρα…

Δε μπορεί να υπάρχει ΩΧ! »









Τρέχει στο παράθυρο, σηκώνει το βλέμμα και για πρώτη φορά βλέπει τη νύχτα…

κοιτάζει ψηλά και βλέπει τ’ αστέρια… έτσι έμαθε τι πάει να πει πολύ

ρίχνει και μια ματιά στο φεγγάρι και έτσι κατάλαβε τι πάει να πει λίγο

Και η νύχτα με τα τρυφερά της χέρια… τραβάει τη φωνή του Ερμή προς τα έξω …

Είχα δίκιο υπάρχει και κάτι άλλο… Έχει αδερφάκι η μέρα δεν αμφιβάλλω…

Αποφάσισε λοιπόν την επόμενη κιόλας μέρα να προσπαθήσει να τ’ αλλάξει όλα…



Βγήκε τρέχοντας από το σπίτι και όλοι τον κοίταζαν σαστισμένοι!

Έτρεχε πραγματικά πολύ γρήγορα!

«Μα τι συμβαίνει;» ρώτησε πολύ ανήσυχη η μανάβισσα τον φούρναρη..

«Κάτι πολύ περίεργο!» απάντησε σκεφτικός εκείνος..



Ο Ερμής ήταν τόσο χαρούμενος που δεν άκουγε καν τους φίλους του που του φώναζαν:

«Ερμή που πας? Το μάθημα αρχίζει σε λίγο!

Θα αργήσεις και δεν το έχει κάνει ποτέ κανείς αυτό! »

Εκείνος όμως συνέχισε το δρόμο του!



λουλούδια όμορφα και χρωματιστά φύτεψε στις αυλές κάθε σπιτιού

Κυρία Ιωάννα τώρα ο κήπος σας θα έχει

και τριαντάφυλλα και γαρδένιες και ανεμώνες και γεράνια…

Κύριε Κώστα πολύ ωραίο κήπο έχετε τώρα! Χάρη στην ανακάλυψη μου βέβαια..

Οι Λιγοπολίτες τον κοιτούσαν παράξενα τον Ερμή



Οι άνθρωποι σαστισμένοι αντάλλασσαν απορημένα βλέμματα ανασηκώνοντας τους ώμους!



Μα για πια ανακάλυψη μιλούσε?

Μπήκε και στο ζαχαροπλαστείο!

68 πάστες παρακαλώ και 118 προφιτερόλ μήπως έχετε και 225 σοκολατάκια?

Επιτέλους λιγώθηκα!



Ο ζαχαροπλάστης χαμογελώντας πρώτη φορά τόσο πολύ πλατιά

κοίταζε μαγνητισμένος τον Ερμή να καταβροχθίζει την παραγγελία του!

Και ξαφνικά αποφάσισε για πρώτη φορά να δοκιμάσει και εκείνος λίγο από όλα τα γλυκά του!

«Μα αυτά εδώ είναι πολύ νόστιμα! » είπε έκπληκτος!

Μα ο Ερμής είχε ήδη γίνει καπνός!











Στο Λούνα Πάρκ έκανε 365 φορές βόλτα με τα συγκρουόμενα και 52 με τη μπαλαρίνα.

Ζαλίστηκαν πολύ να τον κοιτάνε και ο Ερμής φώναζε χαρούμενος!

Θέλω λίγο ακόμα να κάνω λίγο ακόμα !

Άσε που ψώνισε για τους φίλους του όλο το μαλλί της γριάς… Καραφλή την άφησε!



Ο παιχνιδοπώλης τα ‘χασε πολύ απ’ το μέτρημα όταν ο Ερμής του ζήτησε:

88 στρατιωτάκια και 1595 μπίλιες !

και κάντε λίγο γρήγορα παρακαλώ ή λίγο αργά.



«Νομίζω μπερδεύτηκα πολύ! » αναφώνησε προσπαθώντας να μετρήσει όλες αυτές τις μπίλιες!

«Όλα τα κουτιά μοιάζουν πάρα πολύ μικρά για όλα αυτά τα παιχνίδια! »

Φορτωμένος τελικά ο Ερμής έφτασε επιτέλους στο σχολείο!

«Άργησα λίγο.. Συγνώμη! » φώναξε μπαίνοντας χαρούμενος στην τάξη..

Και οι συμμαθητές του τον κοιτούσαν παράξενα!

«Είναι πολύ περίεργος ο Ερμής σήμερα!» έλεγαν το ένας στον άλλο..



Εκείνη την ημέρα ήταν φυσικά ο μοναδικός μαθητής που πήρε σε όλα τα μαθήματα 10 με τόνο…

Η δασκάλα του τότε φώναξε χαρούμενη: «Πρώτη φορά βλέπω τόσο πολύ καλό μαθητή!»

Όλοι οι μαθητές ζήλεψαν πολύ! Ο Ερμής έλεγε χαρούμενος:

Σ’ αγαπάω πολύ δασκάλα μου! Λίγο αργά το κατάλαβα…

Εκείνη την ημέρα ‘μάθαν όλοι τι σημαίνει πολύ..



Να ζουν πολύ, να γελάν πολύ, να παίζουν πολύ..



Μαζεύτηκαν όλοι μαζί εκείνη τη μέρα σε ένα πολύ μεγάλο τραπέζι να γιορτάσουν!

Έφαγαν ήπιαν έπαιξαν και χόρεψαν περισσότερο από ποτέ!

Περισσότερο κι από το πιο πολύ που μπορούσαν να φανταστούν!



όσο για το λίγο δεν άργησαν να το μάθουν και αυτό.

Διότι εκείνη τη νύχτα, είχε πανσέληνο…

Πόσο τυχεροί ήταν οι Λιγοπολίτες..

Από την επόμενη κι όλας μέρα η Λιγόπολη έχασε για πάντα το όνομα της..



Ακόμα και σήμερα οι παλιοί σοφοί γέροντες..

Λένε ότι η Λιγόπολη εκείνη τη νύχτα μεταμορφώθηκε σε Ερμούπολη!



Έτσι ζουν αυτοί πολύ καλά και μείς λίγο καλύτερα..



Βαγγέλης Ευαγγελίου